BaanMuslimah:แรงขับเคลื่อนอิสลามจากหลังม่าน

ว่ากันว่า “นิสิต/นักศึกษา” คืออาชีพที่แบกรับความหวังของสังคมไว้หนักที่สุด ในขณะเดียวกันก็เป็นอาชีพที่ทำงานเบาที่สุด นั่นคือ “เช้า-เรียน/บ่าย-กิน/ค่ำ-เที่ยว/และดึกก็กรน”...หวังเหลือเกินว่าวิถีชีวิต ที่สะกดเป็นแต่คำว่า “ตัวเอง” เช่นนี้จะเป็นเพียงคำจำกัดความที่เขาคิดขึ้นเพื่อประชดประชันเท่านั้น ไม่ใช่สภาพที่เกิดขึ้นจริง อย่างน้อยก็กับนักศึกษามุสลิม เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น เห็นทีเราคงต้องละหมาดญะนาซะฮฺให้กับอนาคตของประชาชาติอิสลามเสียแล้ว

ชีวิตมุสลิมแตกต่างจากชีวิตของคนทั่วไปตรงที่เรารู้ว่าทุกย่างก้าวของเรา กำลังมุ่งไปสู่อะไร เป้าหมายในชีวิตมุสลิมจึงชัดเจนและมั่นคง ทุก ๆ ที่ที่มุสลิมยืนอยู่ จึงต้องเป็นที่ ๆ เราสามารถตอบตัวเองได้ว่า “เรามาทำอะไรที่นี่”...แน่นอนว่ารวมถึงการมายืนอยู่ในมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะ ชื่อเสียงเรียงนามใดด้วย

มีงานและภารกิจมากมายที่นักศึกษามุสลิมสามารถทำเพื่ออิสลามได้ในรั้ว มหาวิทยาลัยที่เขาถูกส่งเข้ามาอยู่ หนุ่มสาวมุสลิมที่เดินอยู่ในมหาวิทยาลัยทั้งหลายควรตระหนักว่า พวกเขาไม่ได้เข้ามาอยู่ที่นี่เพราะอื่นใด เว้นแต่เพราะอัลลอฮฺส่งพวกเขาเข้ามา และแน่นอนว่าพวกเขาจะต้องถูกสอบถามถึงสิ่งที่พวกเขาได้กระทำไว้ ณ ที่นี่

ชมรมมุสลิมคือญะมาอะฮฺ(การรวมกลุ่ม)ของมุสลิมที่ชัดเจนที่สุดของแต่ละ มหาวิทยาลัย มันจึงเป็นงานชิ้นแรก ๆ ที่นักศึกษามุสลิมควรเอาใจใส่นอกเหนือไปจากการเผยแพร่อิสลามที่มีชีวิตผ่าน การแสดงออกของตัวเองในทุกลักษณะและทุกโอกาส เราทุกคนควรช่วยกันทำให้ชมรมมุสลิมของมหาวิทยาลัยเราเป็นญะมาอะฮฺที่อัลลอฮฺ รัก และแสวงหาโอกาสที่จะช่วยเหลือกันระหว่างชมรมของแต่ละหมาวิทยาลัยเพื่อสิ่ง เดียวกันนี้ เป้าหมายที่กำหนดกรอบและแนวทางการทำงานของทุกชมรมมุสลิมจึงไม่มีอะไรสำคัญ ยิ่งไปกว่าการแสวงหาความพอใจจากอัลลอฮฺ ไม่ใช่ความพอใจจากใครอื่นไม่ว่าจะเป็นตัวมหาวิทยาลัยหรือแม้แต่สมาชิกในชมรม เองก็ตาม เราต้องเชื่อมั่นว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเกิดขึ้นก็โดยอนุมัติของอัลลอฮฺเท่า นั้น ดังนั้นหากพระองค์พอใจญะมาอะฮฺนี้ พระองค์ก็จะพิทักษ์รักษามัน จะประทานความจำเริญให้กับมัน แล้วความพอใจของคนอื่น ๆ ก็จะเกิดขึ้นตามมาเอง...อินชาอัลลอฮฺ

อีกภารกิจหนึ่งที่นักศึกษามุสลิมจะทอดทิ้งไปไม่ได้ก็คือการศึกษาความรู้อิส ลาม และนำความรู้นั้นมาใช้ทั้งในคำพูด การกระทำ และความรู้สึกนึกคิด นักศึกษามุสลิมที่ประชาชาติอิสลามต้องการในวันนี้ไม่ใช่นักศึกษาที่เดินเฉิด ฉายอยู่ในมหาวิทยาลัยด้วยเกรดเฉลี่ยสูงลิบลิ่ว หากเป็นนักศึกษาที่เมื่อเดินไปในทิศทางไหน ผู้คนในมหาวิทยาลัยก็รู้ว่าอิสลามได้ผ่านมาแล้วในทิศทางนั้น เป็นนักศึกษาที่ผูกพันอนาคตของตัวเองไว้กับอนาคตของประชาชาติอิสลาม และเป็นนักศึกษาที่แม้เท้าของเขาจะย่ำเดินอยู่ในมหาวิทยาลัยดุนยา แต่ดวงตาของเขาได้มองเลยที่นี่ไปแล้ว...ทั้งความหวัง ความใฝ่ฝัน และทั้งหมดที่เขาปรารถนาล้วนเลยดุนยาไปสู่อาคิเราะฮฺแล้ว

แน่นอนว่าประชาชาติของเรา ยังต้องการเหงื่อและงานจากปัญญาชนมุสลิมอีกมาก แต่นักศึกษามุสลิมต้องเข้าใจให้ถูกต้องด้วยว่า เข็มกลัดตราประจำมหาวิทยาลัยและใบปริญญาไม่ใช่เครื่องหมายที่ทำให้ใครคน หนึ่งถูกเรียกว่า ‘ปัญญาชนมุสลิม’ ประโยชน์ที่อิสลามจะได้รับจากปัญญาความสามารถของเขาต่างหากคือเครื่องหมาย อันนั้น

ดังนั้น จงเป็นนักศึกษาแห่งอิสลามเถิด จงมีชีวิตอยู่ในมหาวิทยาลัยเพื่ออิสลาม และอย่าได้เผาผลาญช่วงเวลาอันมีค่าของวัยหนุ่มสาวไปเพื่อกระดาษแผ่นเดียว

...เพราะประชาชาติของเราต้องการ ‘ปัญญาชน’ ไม่ใช่ ‘ปริญญาชน’!

جزاكم الله خيرا : อัล-ฟัจญร์
วารสาร "Mir-At Vol.10"