BaanMuslimah:แรงขับเคลื่อนอิสลามจากหลังม่าน

การเตรียมตัวในการเป็นแม่ที่ดีนั้นมีความจำเป็นเช่นเดียวกับการเตรียมตัวเพื่อเป็นภรรยาที่ดี แต่ การเป็นแม่ที่ดีต้องเตรียมตัวมากกว่าการเป็นภรรยาที่ดีมากนัก ความจำเป็นในการเตรียมตัวอันนี้จำเป็นจะต้องอาศัยประการต่าง ๆ ต่อไปนี้คือ

1.การเป็นแบบอย่างที่ดี
ผู้เป็นแม่จะต้องรู้ว่า ตนกำลังอยู่ในตำแหน่งที่เป็นแบบอย่างแก่ลูก ๆ ซึ่งพวกเขาจะคอยเลียนแบบทั้งในคำพูดและการกระทำของแม่อยู่ตลอดเวลา แม่เป็นจุดที่มองของลูก ๆ และเป็นหลักแห่งชีวิตของเขา ถ้าหากแม่เป็นผู้มีการประพฤติปฏิบัติที่ดีในทุก ๆ เรื่องของการใช้ชีวิตแล้ว แน่นอนความประพฤติปฏิบัติที่ดี วิถีชีวิตที่ถูต้องก็จะถูกปลูกผังอยู่ในตัวลูก ๆ ทำให้เขาเติดโตขึ้นมาเป็นปัญญาชนที่ซอและฮฺ และต่อไปพวกเขาจะเป็นความหวังของอนาคตอิสลาม
ท่านนบีมูฮัมหมัดศ็อลลัลลฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ได้ชี้แนะให้แก่พวกเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของคำพูด ซึ่งครั้งหนึ่งท่านได้แนะนำแก่อุมมูอาตีย๊ะ

ท่านได้ถามว่า  “เธอจะให้อะไรแก่เขา”

อุมมุอาตีย๊ะ ตอบว่า  “ฉันจะให้อินทผลัมแก่เขา” 

ดังนั้นท่านนบีได้กล่าวว่า “ถ้าหากเธอไม่ให้อะไรแก่เขาในสิ่งที่เธอกล่าว จะถูกบันทึกกับเธอว่าเป็นคนโกหก”
นี่คือข้อแนะนำให้กับผู้เป็นแม่ทุกคน ที่เขาจำเป็นจะต้องมีความสัจจริง  ในเรื่องของคำพูดกับลูก ๆ ของเขา และให้ลูกของเขาอยู่ในการอบรมเช่นนี้ และสร้างให้พวกเขามีความเข้มแข็งในความเด็ดขาดของความจริง เพื่อที่พวกเขาจะได้มีจิตวิญญาณของความกล้าหาญ

เสมือนกับการกระทำของท่านหญิงอัสมา บินติ อบูบักรฺ ที่ได้กล่าวกับท่านอัลดุลเลาะห์ บิน ชุเบร ลูกของเธอ ในขณะที่เขามีความตั้งใจที่อ่อนแอในการเผชิญหน้ากับทหารของฮัจญาต ซึ่งเธอได้สั่งเสียแก่ลูกชายของเธอว่า

“ถ้าหาก เธอเห็นว่าตัวของเธอตั้งอยู่บนเท็จ ดังนั้น จงทำลายตัวของเธอเสียและกลุ่มชนที่อยู่พร้อมกับเธอ และเธอเป็นบ่าวที่คนหนึ่งที่เลว และถ้าหากเธอเห็นว่า เธอตั้งอยู่บนสัจธรรมดังนั้นเธอเป็นบ่าวคนหนึ่งที่ดี และจงดำเนินการต่อไปในเมื่ออัลลอฮฺไ ด้เห็นเธออยู่”

และลูกของเธอ (อับดุลเลาะห์ บิน ชุเบร) ได้กล่าวว่า “แท้จริงฉันกลัวว่าศัตรูของฉันจะเชือดฉันออกเป็นชิ้น ๆ”  เธอจึงกล่าวตอบว่า “แกะที่ถูกถลกหนัง มันจะเจ็บปวดอีกหรือหลังจากที่มันได้ถูกเชือดแล้ว”  ดังนั้น อับดุลเลาะห์จึงเสนอตัวเป็นชะฮีดในหนทางของอิสลาม

นี้คือแบบอย่างของแม่ที่ดี ที่มีความตั้งใจสูง และมีศรัทธาที่แท้จริงจากก้นบึ้งของจิตใจ
แท้จริงแม้ที่ซอและฮฺนั้น จะต้องบรรจุทุก ๆ ความดีให้กับลูก ๆ ของเธอ เป็นผู้ผันแปรความชั่วต่าง ๆ ออกจากพวกเขา และเป็นผู้ที่ทำให้ลูก ๆ เห็นถึงรูปแบบที่มีชีวิตในความบริสุทธิ์ของหัวใจ และลิ้นและกิริยาอื่นอย่างสม่ำเสมอ

และหน้าที่ของแม่นั้น ไม่ใช่แค่เพียงคลอดลูก ให้นมหรือนำลูกออกสู่สังคมโดยปราศจากความรับผิดชอบต่อพวกเขา แท้จริงแล้วความรับผิดชอบพื้นฐานที่สำคัญที่มีต่อลูก ๆ นั้นคือการให้ความสมบูรณ์ทางอากีดะฮฺ (การยึดมั่นต่อพระผู้เป็นเจ้า) สติปัญญาและวัฒนธรรมอิสลาม</b> ซึ่งไม่ใช่เพียงการให้ความสมบูรณ์ทางด้านใช้ชีวิตและร่างกายเท่านั้น ดังนั้นจึงจำเป็นแก่ผู้เป็นแม่ทั้งหลาย ที่เขาจะต้องอบรมลูก ๆ เพื่อจะให้พวกเขาเป็นปัญญาชนที่ซอและฮฺ และจำเป็นบนผู้เป็นแม่เองอีกเชานกัน ที่จะต้องเรียนรู้ เพื่อให้เกิดผลที่ดีงามจากการเรียนรู้นั้น

2.    ความยุติธรรมในระหว่างลูก ๆ
บ้านคือรัฐบาลเล็ก ๆ ซึ่งตั้งอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของพ่อแม่ทั้งสอง ความต้องการ ความยุติธรรมในบ้าน จึงจำเป็นเหมือนกับสังคมใหญ่ เพื่อที่จะให้ง่ามในการดำเนินงานทางด้านกฎหมายและระบบต่าง ๆ

และ  อัลลอฮฺได้ประดับประดาความรัก ความเมตตา ความอ่อนโยนในตัวของแม่นั้นเอง เพื่อให้ลูกได้รับความรักอันนั้น และเราได้เห็นว่าในทุก ๆ สิ่งที่มีชีวิตนั้น มีความรัก ความเมตตา และเป็นห่วงต่อลูก ๆ ซึ่งสิ่งนี้คือร่องรอยของความเมตตาของอัลลอฮฺที่พระองค์ทรงประทานให้แก่สิ่งถูกสร้างของพระองค์ทั้งมวล  ดังนั้นความเป็นแม่ของมนุษย์นั้นยิ่งใหญ่และสูงส่งกว่า ซึ่งในการให้ความรักระหว่างลูก  ๆ บางคนแม่อาจให้ความรักมากเกินไป แต่บางคนแม่ให้ความกระด้างกระเดื่อง ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะส่งผลไปสู่การตออัต (การเชื่อฟัง) และการปฏิบัติความดีของลูกด้วย

อิสลามสั่งเสียให้มีความยุติธรรม ในการปฏิบัติต่อลูก ถ้าหากขาดความยุติธรรม ก็จะเกิดความอิจฉาริษยาขึ้นในระหว่างลูก  ซึ่งมันจะส่งผลให้ลูกทรยศ และเกลียดพ่อแม่ทั้งสอง
ดังที่ท่านนบี ได้สั่งเสียแก่ บชีร บิน สะอัด

เมื่อเขาไปหาท่านและได้กล่าวแก่ท่านนบีว่า  “แท้จริงอุมมูรอวาฮะฮฺ ภรรยาของฉันได้ขอจากฉันให้มอบสวนแปลงหนึ่งแก่ นัวะมาน ลูกของฉัน”  และท่านนบีได้กล่าวว่าแก่บชีร  “ท่านได้มอบสวนให้แก่ลูกของท่านทุกคนหรือไม่” บชีรกล่าวว่า “ไม่”

ท่านนบีจึงได้กล่าวว่า  “จงเกรงกลังอัลลอฮฺและจงยุติธรรมในระหว่างลูกของท่าน” อีกรายงานหนึ่งท่านนบีกล่าวว่า  “จงปล่อยฉัน แท้จริงฉันจะไม่เป็นพยานบนความอยุติธรรม”

ในฮะดีษนี้ไม่เฉพาะเจาะจงสำหรับแม่เท่านั้น แต่ยังเรียกร้องผู้เป็นพ่อให้มีความยุติธรรมในการปฏิบัติต่อลูก ๆ ด้วยเว้นแต่ว่าผู้ที่ผลักดันให้บชีร บิน สะอัด มอบสวนโดยเจาะจงเฉพาะนัวะมาน โดยที่ลูกคนอื่นไม่ได้ รับนั้นคือภรรยาของเขา ซึ่งเกิดจากร่องรอยแห่งความรักของเธอที่มีต่อนัวะมานมากกว่าพี่น้องคนอื่น ๆ
แท้จริงแม่ที่ซอและห์นั้นจะต้องตั้งตัวเองเป็นผู้พิพากษาที่ยุติธรรมระหว่างลูก และนี่คือความรับผิดชอบของเธอ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องไร้สาระที่อิสลามตั้งเธอให้อยู่ในความรับผิดชอบอันนี้ซึ่งท่านนบีได้กล่าวว่า

“ทุก ๆ คนเป็นผู้ปกครอง จะต้องรับผิดชอบต่อผู้อยู่ภายใต้การดูแลของเขา ผู้ชายเป็นผู้ปกครองในบ้านของเขาและเขาจะต้องรับผิดชอบ ต่อผู้อยู่ภายใต้การดูแลของเขา ผู้หญิงเป็นผู้ปกครองในบ้านของสามีของนาง และนางจะต้องรับผิดชอบต่อผู้อยู่ภายใต้การดูแลของนาง และคนใช้เป็นผู้ปกครองในทรัพย์สินของนายของเขา เขาจะต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่อยู่ภายใต้การดูแลของเขา และทุกคนเป็นผู้ปกครองเขาจะต้องรับผิดชอบต่อผู้อยู่ภายใต้การดูและของเขา”
(รายงานโดย บุคอรี และ มุสลิม)

ดังนั้น อิสลามได้วางตำแหน่งแห่งการรับผิดชอบนี้เพื่อจะให้แม่นั้นยืนอยู่บนความยุติธรรม โดยไม่มีการนำพาไปสู่การใช้อารมณ์ใฝ่ต่ำจนกระทั่งเกิดการเอนเอียงการปฏิบัติระหว่างลูก ๆ
อัลลอฮฺได้เลาแก่เรา เรื่องราวของนบียะกูบกับลูกของเขาคือยูซุฟ ซึ่งนบียะกูบมีความรักที่ลึกซึ้งต่อนบียูซุฟมาก จึงเป็นสาเหตุให้เกิดความเกลียดชังขึ้นในหัวใจของพี่น้องของนบียูซุฟ จึงคิวางแฟนที่จะทำให้ความรักของนบียะกูบห่างไกลกับนบียูซุฟเสียเพื่อจะไม่ให้ความรักอันนี้เกิดขึ้นมากไปกว่าพวกเขา อัลลอฮฺได้กล่าวในซูเราะฮฺยูซุฟ อายะที่ 7-9 ว่า

“โดยความจริงแล้วในเรื่องราวของยูซุฟและบรรดาพี่น้องของเขานั้นมีสัญญาณเตือนใจ สำหรับบรรดาผู้ซักถามทั้งหลาย เมื่อพวกเขา (พี่น้องของยูซุฟ) กล่าวปรารภซึ่งกันและกันว่า แท้จริงยูซุฟกับน้องชาย (บินยามีน) ของเขาเป็นที่รักของบิดาของเรามากเสียกอีกทั้ง ๆที่เราอยู่เป็นกลุ่ม (คอยรับใช้บิดามากกว่าทั้งสอง) แท้จริงบิดาของเราตกอยู่ในความหลงผิดอันชัดแจ้ง ดังนั้นท่านทั้งสองจงสังหารยูซุฟเสียเถิด หรือจงเนรเทศเขาสู่แผ่นดินอื่น เพื่อใบหน้าของบิดาของพวกท่านจะได้เหลียวแลมายัท่านบ้าง และแล้วหลังจากนั้นพวกท่านทั้งหลายจะเป็นกลุ่มชนที่ประพฤติชอบ (ต่อไปด้วยการเตาบะฮฺ)”
สิ่งที่ผลักดันไปสู่การก่ออาชญากรรมในครั้งนั้นก็คือ พวกเขาเองเห็นว่าพ่อของเขามีความรักต่อยูซุฟมากกว่าพวกเขา พวกเขาปฏิบัติสิ่งนี้เพื่อต้องการที่จะให้พ่อของเขาออกห่างจากยูซุฟและพวกเขาจะได้มีชัยชนะ ต่อความรักอันนี้ ดังนั้นความเลื่อมล้ำในความรักอันนี้ จึงเป็นบทเรียนให้กกับพ่อแม่ทุกคน

ถ้าหากมีผู้ถามว่า นบียะกูบเป็นถึงนบี ทำไมจึงไม่มีความยุติธรรมในระหว่างลูก เราจึงกล่าวว่า แท้จริงการปฏิบัติของนบียะกูบต่อยูซุฟนั้นเป็นการปฏิบัติกับเด็กเล็ก ๆ ซึ่งเด็กเล็กนั้นต้องการความรัก และการเอาใจใส่มากกว่า แต่พี่น้องของเขาไม่เข้าใจถึงความจำเป็นในการตัรบียะฮฺอันนี้ และไม่เข้าใจถึงความจำเป็นที่จะต้องปฏิบัติต่อเด็กเล็ก พวกเขาต้องการให้พ่อของเขาปฏิบัติต่อเขาให้เหมือนกับการปฏิบัติต่อเด็กเล็ก ดังนั้นนอกจากว่านบียะกูบจำเป็นจะต้องมีความรักที่ไม่เท่าเทียมกันในระหว่างลูก ๆของเขา
ทั้งหมดนี้คือหลักสูตรที่ชัดเจนของพ่อแม่ทุกคนจะต้องปฏิบัติในระหว่างลูก ๆ ของเขา

3.    การให้เวลากับบ้าน
บ้าน คือ สถานที่ถูกสร้างไว้เพื่อแม่ ดังนั้นซึ่งจำเป็นจะต้องอุทิศเวลาทั้งหมดเพื่อการบริหารในบ้าน ถึงแม้ว่าอิสลามไม่ได้ห้ามงานนอกบ้าน ซึ่งมีความจำเป็นกับชีวิตของเธอและจำเป็นกับสังคม แต่ด้วยกฎเกณฑ์ว่าจะต้องอยู่ในกรอบของอิสลาม ในเรื่องของการแต่งกาย เครื่องประดับ ความประพฤติ และงานนั้นจะต้องไม่ครอบคลุมเวลาของเธอจนกระทั่งทำให้ภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบที่บ้านต้องเสียหาย ดังเช่น การไม่มีเวลาให้กับสามีได้รับความสงบสุข ความรัก และความเมตตา หรือปล่อยให้ลูก ๆ ขาดการรับรู้พฤติกรรมที่ดีงามจากแม่ จนกระทั่งลูก ๆ พบกับความสูญเปล่าของชีวิตสิ่งเหล่านี้เราไม่อาจกล่าวได้ว่า ผู้หญิงทำงานเป็นเรื่องจำเป็นหรือการทำงานของเธอเป็นการช่วยแบกภาระของสามี

แต่เราจำเป็นจะต้องเข้าใจด้วยกับสัจธรรม และการทำงานทั้งหมดด้วยกับตาชั่งกฎหมาย พระผู้เป็นเจ้าและเราจะไม่ตระเตรียมจัดการด้วยกับความเข้าใจที่ผิด และเพียงพอแก่เรา สำหรับความลำบากหรือความทุกข์ที่เราได้รับและสิ่งที่ได้ประสบกับกลุ่มชนก่อนเรา และเราจะต้องเข้าใจอีกว่า ผู้หญิงถูกสร้างมาเพื่อการคุ้มครองรักษาและภาระของเธออยู่เหนือสามี หากไม่มีสามีก็เป็นผู้ปกครองหากว่าเธอเป็นคนไม่มีทรัพย์สิน

ซะการียะ   ฮารูน (อบูฟาริส) สตูล

จากวารสาร อัด- ดะอ์วะฮ์
ฉบับที่ 21 ปีที่ 3