คำถามทำนองว่ามุสลิมะฮฺที่อยู่แต่กับบ้านสมัยนี้จะมีประโยชน์อย่างไรในเชิง ดะอฺวะฮฺ เป็นอะไรที่พบบ่อยครั้งในระยะหลัง แม้ว่าประวัติศาสตร์จะช่วยเราตอบคำถามนี้ไปบ้างแล้ว แต่ดูเหมือนยุคสมัยที่เปลี่ยนไปจะเป็นประเด็นสำคัญในความไม่เข้าใจของใคร หลายคน ฉะนั้นจะลองใช้ปัจจัยในฐานะคนร่วมสมัยเสี่ยงตอบคำถามนี้ดู ไม่ใช่เอาประสบการณ์ตัวเองมาตอบหรอกนะ (เพราะความเฎาะอีฟอันญิดดันจะทำให้กลายเป็นเผาตัวเองกินไปเสียเท่านั้น) แต่เพราะได้พบเห็นวิถีชีวิตของพี่น้องมุสลิมะฮฺหลายคนและหลายแบบที่ทำให้ ประเด็นคำถามเกี่ยวกับเรื่องนี้กระจ่างขึ้นในใจ

ต้องออก ตัวก่อนล่ะมั้งว่าไม่ได้จะพูดเรื่องความแตกต่างในทำนองใครดีกว่าใครระหว่าง การทำงานนอกบ้าน หรือในบ้านของมุสลิมะฮฺ เนื้อหาในเรื่องดังกล่าวมีการนำเสนอในสังคมของเราไปบ้างพอสมควร และคิดว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องที่จะพูด เพราะดูเหมือนเหตุผลสำคัญที่ทำให้มุสลิมะฮฺต้องทำงานนอกบ้านคือปัจจัยทาง เศรษฐกิจซึ่งจะไม่พูดถึงในที่นี่ แต่ที่จะพูดถึงคือเหตุผลเกี่ยวกับการทำงานเพื่ออิสลามที่มุสลิมะฮฺผู้อยู่ แต่กับบ้านมักถูกตั้งคำถามถึงคุณประโยชน์ที่เธอสร้างให้แก่งานนี้

พูดง่ายๆว่ามาออกตัวให้มุสลิมะฮฺที่อยู่กับบ้าน - ว่าอย่างนั้น

ปัญหา แรกที่นำไปสู่การตั้งคำถามอย่างที่ว่ากับมุสลิมะฮฺที่อยู่กับบ้าน ก็คือคำว่า‘การทำงานเพื่ออิสลาม’ในวงการกิจกกรรมของมุสลิมทุกวันนี้

ไม่ รู้ซิ-แต่ส่วนตัวรู้สึกคล้ายกับว่าเมื่อพูดถึงคำนี้(หรือที่มีความหมายไปใน ทางเดียวกัน เช่น ‘งานดะอฺวะฮฺ’ ฯลฯ) เราหลายคนมักจะนึกถึงแต่งานที่ต้องมุ่งหน้าออกจากบ้าน ไปปรากฎตัว รวมตัว หรือทำอะไรสักอย่างที่บรรยากาศของงานไม่ใช่บ้านของเรา ซึ่งไม่ผิดนะ การให้ความหมายเช่นนี้ไม่ได้ผิด ตราบที่ไม่ได้จำกัดความหมายของมันไว้แต่เพียงเท่านี้

ฉัน รู้จักคนรุ่นแม่บางคนที่มักถูกใคร ๆ ยกตัวอย่างว่าเป็นนักกิจกรรมสมัยสาว ๆ แต่พอแต่งงานแล้วก็กลับเงียบหายไป คล้ายกับจะบอกว่าการแต่งงานได้ทำให้เธอวางมือจากการทำงานเพื่ออิสลาม หากที่จริงแล้ว เฉพาะคนใกล้ชิดที่รู้ว่าเธอเป็นที่ปรึกษาอย่างแข็งขันให้เพื่อนๆและน้องๆมุ สลิมะฮฺที่ยังคงทำงานในวงการนักกิจกรรมุสลิม ทั้งยังสอนหนังสือให้เด็กๆในชุมชน ที่จริงแล้วเธออาจทำทำงานหนักกว่าสมัยสาวๆเสียอีก เพียงแต่งานของเธอในวันนี้ไม่มีฝ่ายประชาสัมพันธ์

ฉัน รู้จักพี่น้องมสลิมะฮฺวัยใกล้กันบางคนที่อยู่กับบ้าน แต่โปรแกรมการศึกษาเรียนรู้ของเธอนั้นเต็มเอี๊ยดในตารางชีวิตยิ่งกว่าตาราง เรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยหลาย ๆ คน ในขณะที่พี่น้องมุสลิมะฮฺอีกบางคนสอนอัล-กุรอานให้แก่เด็กๆในละแวกบ้านโดย ไม่ได้คิดมูลค่าตอบแทน ทำงานดะอฺวะฮกับคนในชุมชน และคอยดูแลอีหม่านให้แก่พี่น้องที่รักกันเพื่ออัลลอฮฺ มันเป็นงานที่หนักทั้งในทางภาระ และความถี่ เพราะเธอดำเนินงานนี้ในทุกวัน ไม่ใช่แค่เพียงจัดโปรแกรมรายเดือน รายปี ที่รวมตัวกันครั้งสองครั้ง แล้วใคร ๆ ก็รับรู้ผ่านการประชาสัมพันธ์(ซึ่งไม่ผิด)ว่าคนกลุ่มนี้รวมตัวกันทำงานเพื่อ อิสลาม แต่ทั้งที่ทำงานหนักแบบนี้ ก็ยังมีคำถามมาถึงคนชนิดอย่างเธออยู่เรื่อยว่าได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อ ผู้อื่นในหนทางของอัลลอฮฺบ้าง แค่เพียงเพราะว่างานของเธอไม่มีฝ่ายประชาสัมพันธ์

ความ จริงในขณะที่ใครหลายคนมองว่าปัจจัยของสังคมทุกวันนี้ทำให้มุสลิมะฮฺต้องออก จากบ้าน เราอาจมองมุมกลับได้ไหมว่าปัจจัยของสังคมทุกวันนี้กลับเอื้อต่อการอยู่บ้าน มากขึ้น เราสามารถทำงานดะอฺวะฮฺผ่านช่องทางเทคโนโลยีต่าง ๆ ได้ทั้งที่อยู่กับบ้าน

นี่ไม่ต้องนับงานของคนเป็นแม่ ที่ใครหลายคนอาจคิดว่าเป็นสาเหตุทำให้พี่น้องมุสลิมะฮฺของเราต้องวางมือจาก การทำงานเพื่ออิสลาม(ในความหมายของคนคิด) แต่ในความหมายของคนเขียน การเลี้ยงลูกนั่นแหละที่เป็นงานเพื่ออิสลามโดยตัวเอง และเป็นงานที่คนเป็นแม่ต้องทำให้เต็มความสามารถก่อนจะไปจับงานชิ้นอื่น ๆ เสียด้วย

ถึงอย่างนั้น คนเขียนก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าการทำงานเพื่ออิสลามในแบบที่ต้องออกจากบ้านบ้างก็ เป็นเรื่องที่มีประโยชน์ และอาจถึงขั้นจำเป็นสำหรับบางสภาพสังคมและบางสภาพคน แถมตัวเองก็ไปร่วมงานแบบที่ว่าอยู่ด้วยความยินดีตามโอกาสอันเหมาะสม เพียงแต่การยึดติดกับรูปแบบของงานที่ต้องออกจากบ้านและมีการประชาสัมพันธ์ เป็นที่รับรู้จนกลายเป็นการตั้งคำถามกับคนที่อยู่แต่กับบ้านว่าทำอะไรเพื่อ สังคมบ้าง ดูจะเป็นเรื่องที่ใจร้ายไปสักหน่อย (เท่า ๆ กับที่คนอยู่กับบ้านตั้งคำถามทำนองนี้แก่คนที่ออกจากบ้าน)

ประเด็น สำคัญของนักทำงานมีอยู่แค่ว่าหัวใจของเขามีอิสลามเติบโตอยู่แค่ไหน หากหัวใจของใครสักคนเลือกแล้วที่จะมีชีวิตอยู่เพื่ออิสลาม ก็ขอให้เชื่อเถอะว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนและในสภาพใด เขาก็จะต้องทำงานอย่างเต็มความสามารถเพื่อดีนที่เขาตั้งเจตนารมย์ว่าจะมี ชีวิตอยู่เพื่อ การที่เราไม่รู้ว่าคนนี้ทำอะไรอยู่ไม่ควรเป็นเหตุผลที่ทำให้เข้าใจไปว่าเขา วางมือจากการทำงานเพื่ออิสลาม เพราะงานเพื่ออิสลามสำหรับมุสลิมะฮฺหลาย ๆ ชิ้นเป็นงานที่ไม่มีฝ่ายประชาสัมพันธ์ และไม่ควรต้องมี

ญะซากิลลาฮุคอยร็อน : pee-nu-d