มันดูจะเป็นความผิดที่เล็กน้อยเหลือเกินใช่ไหม กับการที่ใครสักคนในหมู่พวกเราจะยอมให้ใบหูคุ้นชินอยู่กับเสียงเพลง ก็แหม...ใครที่ไหนเขาก็ฟังกันทั้งนั้นนี่ ขนาดฉันเองก็ยังมีหลายครั้งที่ภาวะรอบตัวอันหลีกเลี่ยงยากได้นำพาเสียงเพลง มาเยือนแก้วหู แต่ก็ต้องประหลาดใจเหลือเกินกับเนื้อเพลงที่พวกเรา ๆ ฟังกันอยู่ เพราะเนื้อหามันไม่พ้นไปจากเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เลย

ฉันรักเธอ...เธอรักเขา...เราเลิกกัน และอีกสารพัดถ้อยคำน้ำเน่าทำนองนี้

ขอโทษเถอะคนแต่ง! ชีวิตวัน ๆ หนึ่งน่ะ ไม่เคยพบประสบการณ์อะไรอื่นที่พ้นไปจากเรื่องชนิดนี้เลยหรือไง?

พวกเราหลายคนไม่พยายามเข้าใจเลยว่าความผิดเล็ก ๆ น้อย ๆข้อนี้จะนำพาชีวิตและหัวใจของเราไปสู่สภาพที่ตกต่ำแค่ไหน เราไม่เคยสำรวจตัวเองเลยหรือว่าเสียงเพลงนั้นมันไม่ได้จบลงแค่เราหยุดฟัง แต่เนื้อเพลงบางส่วนหรือหลายส่วนจะยังคงกึกก้องอยู่ในหูและในหัวของเรา แล้วก้อนสมองที่บรรจุไว้ซึ่งถ้อยคำเหม็นน้ำเน่าเช่นนี้ จะ เอาที่ว่างตรงไหนมาใส่ถ้อยคำอันหอมหวานของการรำลึกถึงอัลลอฮฺ แล้วชีวิตที่ห่างไกลจากการรำลึกถึงอัลลอฮฺจะมีบ่ะรอกัตงอกเงยมาจากส่วนใด เมื่อดอกไม้อันงดงามไม่เคยงอกเงยขึ้นจากซากศพที่เน่าเละเลย

ลืมกันแล้วหรือ?? ที่ท่านนบีเคยบอกว่าใน 1,000คนของมนุษย์นั้น จะมีผู้ได้เข้าสวรรค์เพียง 1 คน แล้วจะแปลกอะไรที่เราจะทำตัวให้แตกต่างจากคนอีก 999 คน... หาความคุ้มค่าไม่ได้เลยที่เราจะเอาชีวิตเข้าไปเผาในกองไฟโดยแลกกับการผ่อนคลายอันฉาบฉวยเพียงชั่วครู่

กลับมาเถอะหัวใจทั้งหลาย กลับมาให้อิสลามเยียวยาความป่วยไข้ อาบชีวิตนี้ให้ฉ่ำเย็นด้วยเสียงกุรอาน และอย่าทารุณหัวใจตัวเองด้วยการทำให้มันล่องลอยด้วยเสียงเพลงเลย

วันนี้...ระหว่างการยอมให้ใบหูออกห่างจากเสียงเพลง กับการยอมให้เนื้อหนังทั้งร่างถูกเผาในเปลวเพลิง ...เธอต้องเลือกเอาเองแล้วล่ะ

ญะซากุมุลลอฮุคอยร็อน : ชมรมข่าวสาร รร.บางกอกศึกษา http://an-nazeehah.spaces.live.com