ท่านศาสดา ที่รักยิ่ง ได้สอนสั่ง

ได้ฝากฝัง ให้ฝักใฝ่ ในวิถี

ของกลุ่มชน เจ็ดคน ซึ่งได้ดี

ในวันที่ ผู้คนต่าง ทุรนทุราย

วันปรโลก ที่แสน จะลำบาก

ทั้งร้อนมาก หากมีบาป เป็นสหาย

กลุ่มเขากลับ ได้ร่มเงา ช่วยผ่อนคลาย

อยู่สบาย ใต้ร่มองค์ ผู้อภิบาล

คนกลุ่มแรก คือผู้นำ ยุติธรรมเสมอ
ไม่เผลอเรอ คิดอธรรรม ทำอาจหาญ

ประชาราษฎร์ ล้วนเป็นสุข และเบิกบาน
ทุกสถาน เป็นธรรม ไม่ลำเอียง

กลุ่มที่สอง คือหนุ่มสาว วัยแสงสี
แต่ภักดี ต่อเจ้า ไม่คิดเฉียง

ทำความดี ไม่คล้อยตาม มารเลียบเคียง
ชีวิตเพียง หวังให้เจ้า ได้พอใจ

สามบุคคล ที่สยบ นบน้อมเจ้า
เมื่อถึงคราว อยู่โดดเดี่ยว เปลี่ยวไฉน

คิดทบทวน การงาน ที่ทำไป
น้ำตาไหล เพราะเกรงกลัว พระบารมี

กลุ่มที่สี่ คือบุคคล ที่ห้าวหาญ
ในกรรมกาม เมื่อถูกยวน ไร้สักขี

โดยสาวงาม สูงศักดิ์ ไม่รักดี
เขากลับมี ใจกลัวเจ้า เปล่าหลงกล

กลุ่มห้าคือ ผู้บริจาค ใจบริสุทธิ์
ไม่ยอมหยุด หรือทำเพื่อ ใครอื่นไหน

เพียงเพื่อเจ้า เขาจึงพรางตา อื่นใคร
เปรียบดั่งให้ แม้มือซ้าย มิรู้เลย

กลุ่มที่หก คือเพื่อนรัก สองสหาย
อุทิศกาย และจริงใจ ไม่เหินห่าง

จะแตกหัก ก็เพื่อองค์ มิหลงทาง
จะร่วมทาง ก็เพื่อองค์ ผู้ทรงธรรม

กลุ่มสุดท้าย ใจฝักใฝ่ ในสถาน
สุเหร่าปาน ใจรัก สุดถลำ

เฝ้าคิดถึง เมื่อก้าวออก ยังจดจำ
คิดจะย่ำ เข้าไปใหม่ เมื่อได้กาล

ชนเหล่านี้ คือปวงบ่าว ที่แน่แท้
สมควรแก่ รางวัลนั้น วันอวสาน

ได้หยุดอยู่ ใต้ร่มเงา เพื่อรอการ
ตัดสินงาน ที่ได้ทำ บนโลกเอย

ญะซากัลลอฮุคอยร็อน : เอ็ม จารง