ทุกครั้งที่ท่านรู้สึกว่าทำผิดท่านก็สำนึก และรู้สึกสบายใจว่าอัลลอฮฺจะทรงอภัยให้กับท่านใช่หรือไม่?

ทุกครั้งที่ท่านทำการอิบาดะฮฺ ต่อพระองค์ ท่านรู้สึกพอใจในสิ่งที่ท่านทำว่าจะได้รับการตอบรับใช่หรือไม่?

ท่านเป็นคนที่ไม่ขาดละหมาด ถือศีลอดไม่ขาดทั้งฟัรฎูและสุนัต จ่ายซะกาต ซอดากอฮฺ อ่านกุรอานเป็นกิจวัตร ทุกคนทราบในความเป็นมุสลิมที่ประเสริฐของท่านดี ท่านรู้สึกว่าท่านจะเป็นผู้รอดพ้นใช่หรือไม่?

ท่านมีความรู้มากมาย ท่านให้ความรู้แนะนำตักเตือนกับผู้อื่น โดยมั่นใจว่าสิ่งนั้นคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดและดีที่สุดใช่หรือไม่?

ในระหว่างตัวท่านเองที่สมบูรณ์พร้อมด้วยการงานที่ท่านปฏิบัติอย่างครบถ้วน กับคนอื่นที่เขาไม่ใส่ใจปฏิบัติท่านรู้สึกว่าท่านคือผู้ที่ดีกว่า และผู้อื่นเป็นผู้ที่จะต้องได้รับการลงโทษใช่หรือไม่?

ท่านพอใจและภูมิใจในความรู้ การปฏิบัติ การงานของท่าน การเอาศาสนาของท่านในวันนี้หรือใช่หรือไม่?

ท่านเป็นผู้ร้องไห้อย่างมาก ในการวอนขอและกลับตัว ท่านมั่นใจว่าน้ำตาทุกหยดของท่านจะสามารถไถ่ความผิดของท่านได้อย่างแน่นอนใช่หรือไม่?

ท่านมีชีวิตอยู่บนความมั่นใจในอีมานของตัวท่านเอง รู้สึกว่าท่านเป็นคนดีเป็นผู้ที่รอดพ้น เป็นผู้ที่ดีกว่าคนอื่น ที่วันนี้เขาไม่รู้จักอิสลาม หรือดีกว่าคนโง่เขลาในศาสนา อย่างแน่นอนใช่หรือไม่?

ท่านรู้สึกว่าท่านรู้จักอัลลอฮฺอย่างแท้จริง ท่านทุ่มเทชีวิตทั้งหมดเพื่อพระองค์ ท่านมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในการได้รับผลตอบแทนที่ดีงามในสวรรค์ใช่หรือไม่?

ท่านมั่นใจว่าชีวิตหลังความตายของท่านจะไม่ได้สัมผัสกับอาซาบใดๆ ห่างไกลจากนรกและท่านจะได้เข้าสวรรค์ของอัลลอฮฺ ได้รับความเมตตาในโลกหน้าอย่างแน่นอนใช่หรือไม่?

ณ วินาทีที่ตอบคำถามในใจตัวเองอยู่นี้ ทุกคนตอบว่าไม่ใช่ ทุกคนยืนยันว่าไม่มั่นใจ แต่ปฏิเสธหรือไม่ว่าชีวิตปกติของเรา ที่ทำโดยละทิ้งคำถามเหล่านี้ มันตรงข้ามกับสิ่งที่ท่านตอบ ณ วินาทีนี้

อัลลอฮฺทรงอภัยเสมอ พอใจในชีวิต ฉันได้อิบาดะฮฺแล้ว ภูมิใจในแนวคิด ฉันนั้นคือผู้ที่ดีแล้ว ประเสริฐกว่าคนอื่น ฉันคือผู้รอดพ้น เพราะฉันได้ทำตามคำสั่งใช้แล้ว ฉันมั่นใจว่าสิ่งที่ทำอยู่ถูกต้อง สวรรค์คือสิ่งที่ฉันจะได้รับ....ฉันมั่นใจ...

ไม่ว่าคำตอบของท่านตอนนี้หรือตอนไหน จะ “ใช่” หรือ “ไม่ใช่” ก็ตามเราลองมาศึกษาถึงบรรดากลุ่มชนที่ใกล้ชิดกับผู้ที่เป็นที่รักที่สุด ณ อัลลอฮฺ

ท่านอุษมาน บิน อัฟฟานกล่าวว่า “ฉันใฝ่ฝันว่าเมื่อฉันตายไปแล้วฉันไม่อยากถูกให้ฟื้นคืนชีพขึ้นอีก”

ท่านอบูอุบัยดะฮฺ อิบนุล-ญัรรอฮฺ กล่าวว่า “ฉันอยากที่จะเป็นแกะ ที่คนในครอบครัวของฉันเชือดกินเนื้อและน้ำแกง”

ท่านอับดุลลอฮฺ บิน ร่อวาหะฮฺ ร้องไห้แล้ว มีผู้คนถามว่าอะไรทำให้ท่านร้องไห้? เขาตอบว่า “อัลลอฮฺบอกฉันว่าคนจะเข้าไปในนรกได้อย่างไร แต่พระองค์ไม่ได้บอกฉันว่าเขาจะออกมาได้อย่างไร...?”

อัล-นะค่ออีย์ ได้ร้องไห้ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตและพูดว่า “ฉันกำลังรอคอยทูตของพระผู้อภิบาลของฉัน โดยที่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะบอกข่าวแก่ฉันเกี่ยวกับสวรรค์ หรือนรก!!”

อัล-หัจญาจญ์ ได้พูดกับสอิ๊ด บิน ญุบัยร์ ว่า “ฉันรับทราบว่าเจ้าไม่เคยหัวเราะเลย! เขาตอบว่า! ฉันจะหัวเราะได้อย่างไรเล่าก็ในเมื่อไฟนรกกำลังลุกโชน โซ่ตรวนได้ถูกนำมาวางไว้แล้ว และ(ผู้เฝ้าประตูนรก) ก็ได้เตรียมพร้อมแล้ว?!”

เหล่านี้คือสภาพของบรรดาผู้ที่มีชีวิตอยู่ ในขณะที่อัลลอฮฺทำให้หัวใจของพวกเขาสมบูรณ์ด้วยศรัทธา พวกเขาใกล้ชิดท่านรซูลศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ก้าวต่อก้าว คำพูดต่อคำพูด แต่นี่คือความมั่นใจอันน้อยนิดที่คิดว่าตนเองจะได้อยู่ในสวรรค์ และความหวาดกลัวอันมากมายของพวกเขาที่มีต่อการพิพากษาของอัลลอฮฺ ....

แต่.......ความมั่นใจของมุสลิมยุคไฮเทค.....เหตุใดจึงมากล้นจนบางคนอยู่ในระดับแสดงตนเป็นเจ้าของสวรรค์ และนรกเอง?????

ขอสาบาญด้วยอัลลอฮฺ มาตรมนุษย์รู้ว่า

อะไรคือเป้าหมายที่เขาถูกสร้าง

“ดังนั้น จะไม่มีใครประมาทต่อแผนการของอัลลอฮฺ นอกจากหมู่ชนผู้ขาดทุน” (อัล-อะอฺร๊อฟ:99)
นาอูซูบิลลาฮฺ มินซาลิก....

ญะซากุมุลลอฮุคอยร็อน : ซัยฟุลลอฮฺ