ครั้งหนึ่ง ท่านอบูบักรฺ รฎิยัลลอฮุ อัลฮุ ได้โต้เถียงกับศอฮาบะฮฺท่านหนึ่งเกี่ยวกับต้นไม้ต้นหนึ่ง ในระหว่าที่มีการโต้เถียงกันนั้นท่านอบูบักรฺ ได้พูดบางสิ่งบางอย่างออกไป ซึ่งท่านไม่เคยได้พูดเช่นนั้นมาก่อน ท่านไม่ได้ด่าว่าสาปแช่งเขา ท่านไม่ได้พูดจากระทบกระทั่งเกียรติยศหรือศักดิ์ศรีของเขา ท่านไม่ได้พูดจี้ใจดำถึงความผิดและข้อบกพร่องของผู้ใด ทุกอย่างที่ท่านพูดอาจมีบางอย่างที่ไปกระทบกระเทือนจิตใจศอฮาบะฮฺท่านนั้น โดยที่ท่านอบูบักรฺไม่ได้ตั้งใจและไม่รู้ตัว ทันทีที่ท่านอบูบักรฺ รู้ตัวและสงสัยว่าจะทำอะไรผิดพลาดไปแล้ว