-แจกันใบเก่าๆ-

วันนี้ ฉันเริ่มงานเขียนด้วยความตื้นตันเต็มหัวใจกับการได้ไปพบปะเพื่อนมุสลิมะห์คน หนึ่ง หลังจากไม่ได้เจอะเจอกันนัก ยังไม่มีโอกาสที่จะนั่งลงคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวสักที และในวันนี้อัลฮัมดุลิลละห์ เวลาอันประจวบเหมาะแก่การสนทนาได้เริ่มขึ้น ในที่นี้ฉันขอเรียกเธอว่า “จัสมิน”

ฉันรู้จักจัสมินมานานแล้ว น่าจะประมาณสัก เกือบ 10 ปีมาแล้ว นัยว่าจะเรียกว่าญาติก็ไม่เชิงแต่ก็เกี่ยวดองกันอยู่ เมื่อก่อนฉันไม่ค่อยได้เจอเธอนัก อาจจะ 1-2 ปีครั้ง แต่ฉันก็ยังจำภาพได้ดี “จัสมิน เด็กสาวมุสลิมผมประบ่า ขณะนั้นเธอไม่ได้สวมใส่ฮิญาบอาภรณ์อันประเสริฐ" เธอก็เหมือนดังเด็กสาวรุ่นๆ ทั่วไป สนุกสนาน ร่าเริง เที่ยว เล่น สังสรรค์เฮฮากับเพื่อนไปวันๆ เธอคบหาสมาคมทั้งเพื่อนต่างศาสนิกและต่างเพศอย่างไม่รังเกียจ และอิสลามเป็นศาสนาของเธอ

จัสมินจัดว่าเป็นเด็กที่มีความเชื่อมั่นในตนเองสูง เธอกล้าและลุยๆ เธอไม่ค่อยเรียบร้อยนัก เธอเรียกพฤติกรรมนั้นว่ากระโดกกระเดก เธอเป็นที่รักของเพื่อนฝูง และเธอได้เรียกสังคมจอมปลอมนั้นว่า “สังคมกาเฟรจ๋า” (สังคมที่เป็นเพื่อนต่างศาสนิกทั้งนั้นและมีพฤติกรรมเลียนแบบชนกลุ่มนั้นมาก จนแยกไม่ออกว่าคนไหนมุสลิมคนไหนกาเฟร-ผู้เขียน) เธอเริ่มต้นบทสนทนาอย่างน่าสนใจ

-เพื่อเพื่อน-

ครอบครัวของจัสมินยังอยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ เธอมีพี่ชายและน้องสาว แต่ไม่มีใครเหมือนเธอ ในบรรดาพี่น้อง และเพื่อนบ้านที่เธออาศัยอยู่ก็เป็นมุสลิมที่มีอีมานดีทั้งสิ้น เรียกได้ว่าเป็นชุมชนมุสลิมอันดับต้นๆ ที่ใครๆ ต้องรู้จัก

ฉันเริ่มครุ่นคิดมากขึ้น แล้วสิ่งใดที่เป็นเหตุให้เธอแปลกแยกจากสังคมมุสลิมทั้งๆ ที่เธอมีโอกาสอันดีที่พระองค์อัลลอฮฺ ซุบฮานะฮูวะตะอาลาทรงประทานให้เธอเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่นเช่นนี้ แต่ฉันยังต้องทำหน้าที่ค้นหาคำตอบต่อไปจากการสนทนาในครั้งนี้

จัส มินก็ยังเป็นจัสมินราวกับว่า เธอไม่สนใจใครทั้งนั้น ใครจะตักเตือนจะบอกกล่าวอย่างไร เธอยังทำหูทวนลม แม้กระทั่งผู้เป็นพ่อแม่ก็ตาม เธอทำให้ผู้ที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่แบเบาะต้องเสียใจทั้งน้ำตา เพียงเพราะ “ทาสแห่งอารมณ์” และเธอยังนิยมชมชอบสังคมเดิมๆ และเธอคิดว่ามีความสุขกับมัน

เธอ เล่าว่ามีบางอารมณ์เหมือนกันที่ฉุกคิดขึ้นมาแว๊ปๆ ได้ว่า ทำไมเธอปล่อยปละตนเองเช่นนี้ เธอดื้อกับพระผู้สร้างเธอมาจากสิ่งอันไร้ค่า แต่ความคิดนั้นมันเข้ามาแล้วก็จากไปรวดเร็วประหนึ่งสายฟ้าฟาด แต่ยังเหลือร่องรอยให้เห็นบ้างลึกๆ ภายใต้จิตใจของเธอ

- จุดเปลี่ยน -

วันศุกร์เป็นวันที่มุสลิม โดยเฉพาะมุสลิมีน (ชายมุสลิม) ต้องออกไปละหมาดที่มัสยิด และวันนั้นเธอจัสมินดอกไม้ดอกนี้ได้เดินเท้าออกจากบ้านเพื่อไปละหมาด ในใจเธอคิดอะไรขณะก้าวเท้าออกจากบ้านในแต่ละก้าว เธอจรดเท้าก้าวแล้วก้าวเล่า เพื่อไปให้ถึงมัสยิด เธอเล่าต่อด้วยความพึงพอใจกับการหันมาสู่ทางนำในครั้งนี้ หลังจากเธอได้ฟังการคุตบะหฺละหมาดวันศุกร์ และได้ร่วมละหมาดญะมาอะหฺกับบรรดาพี่น้องมุสลิมทั้งหลาย

เธอคิดใคร่ครวญ พินิจ พิเคราะห์ เมื่อถึงจุดหนึ่ง เธอคิดได้ว่า “เธอเป็นใคร” ทัน ใดนั้นน้ำตาก็ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของเธอ เธอร้องไห้อย่างมากมายกับการกระทำอันไร้ค่าไร้ราคาของเธอที่ผ่านๆ มา เธอคร่ำครวญ เสียใจกับความล้มเหลวของตนในอดีต และเธอตัดสินใจจะเริ่มสิ่งใหม่ๆ กับตนเอง เธอได้บอกกับพ่อแม่ถึงจุดเปลี่ยนในครั้งนี้ และน้ำตาแห่งความปลื้มใจ เธอทำให้พ่อแม่ต้องเสียน้ำตาอีกครั้ง แต่เป็นน้ำตาที่เอ่อล้นด้วยความปิติเคล้ากันไป อัลฮัมดุลิลละห์ หัวใจของฉันดุจดอกไม้แรกแย้มเมื่อได้ยินเธอกล่าว

-อาภรณ์อันมีเกียรติ-

“จัสมินกับผ้าคลุมผม” ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงนึกภาพไม่ออก แต่ปัจจุบันฉันเห็นภาพเธอจนชินตา เธอเริ่มต้นด้วยการคลุมผม แต่เธอยังไม่ทิ้งความสุนทรีย์กับสิ่งเก่าๆ นั่นคือ เสื้อตัวเล็กและกางเกงยีนส์ เธอบอกอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ตอนนั้นยังรักการใส่กางเกงยีนส์อยู่”

ฉันได้แต่ (แอบ) ถอนหายใจ และ (แอบ) สะดุดกับความคิดตัวเองว่า อารยธรรมความเป็นตะวันตกของไอ้ชาติเหยี่ยวและพันธมิตรที่แทรกซึมเข้าไปในจิตใจของเธอ

เธอยังดำเนินชีวิตวนเวียนอยู่กับเพื่อนกลุ่มเดิมๆ สังคมจากรั้วมหาวิทยาลัยแบบเดิม ๆ เธอตีคุณค่าของตนเองว่า “ทำได้ทุกอย่างเพื่อเพื่อน” เธอยอมลดเกียรติของตนเองเพื่อทะเลาะกับพ่อแม่เพื่อเพื่อน ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้ว เธอควรจะกลับมามองย้อนและพิจารณาดูเสียว่าใครเป็นผู้สร้างเธอมา แต่เธอไม่รู้จักขอบคุณ [1] เธอเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย และดวงตายังมองไปในอากาศธาตุนึกถึงวันเก่าๆ

ชัยฏอนมารร้ายกำลังเข้ามาครอบงำเธอมากขึ้นๆ ทุกที และเธอจะปล่อยให้มัน “มารร้าย” นั้นเอาชนะเธอได้กระนั้นหรือ ? เมื่อความคิดดังกล่าวแล่นเข้ามาในสมองของจัสมิน เธอรีบจับมันไว้และไม่ปล่อยให้หลุดมือ ครั้งนี้เธอจะทำสำเร็จได้ไหม? ฉันยังรอคำตอบ

เธอกลับเนื้อกลับตัวและตัดสินใจเปลี่ยนจากการสวมใส่ยีนส์ เสื้อตัวเล็กมาเป็นชุดโต๊ป (ชุดยาวแบบสตรีมุสลิม) แต่ใจของเธอยังคงพะว้าพะวงกับการจะหวนไปใส่มันอีกครั้งดีหรือไม่ และไม่นานนักเธอเริ่มเอาจริงเอาจังกับการมันมากขึ้น ด้วยเวลาที่ผ่านไป ด้วยฮิดายะห์ที่ผู้อภิบาลแห่งโลกนี้ อัลฮัมดุลลิลาห์

จัสมินยังคงสาธยายบทเรียนอันมีค่านี้ของเธอให้ฉันอย่างตั้งใจ เธอบอกว่าที่ตัดสินใจต่อมาคือ การปิดหน้า เธอทราบถึงหลักฐานทางศาสนาจากผู้รู้ และเธอคิดว่า การที่จะทำให้ตนเองมีความสำรวมตนทั้งกาย วาจา ใจมากขึ้นกว่านี้คือการปิดหน้า เพราะเปรียบเสมือน “อาภรณ์เป็นสิ่งเตือนตนเองอยู่ตลอดเวลา” ด้วยชุดที่สวมใส่เป็นชุดโต็บยาว ถุงมือ ผ้าปิดหน้าที่ช่วยให้เราระวังทั้งสายตา คำพูด กิริยาวาจา การเดิน การนั่ง อากัปกิริยาและทุกๆ การกระทำ

ชุดของมุสลิมะห์ที่ปิดหน้า ประหนึ่งเป็นการแสดงถึงสัญลักษณ์ของความเป็นอิสลามมากขึ้น สิ่งแรกที่หลายคนจากการสัมภาษณ์ จะต้องคิดเสมอคือ สตรีคนนั้นเป็นผู้ที่เคร่งครัดมาก หรืออาจจะสวยก็ได้ ซึ่งอันหลังนี้อาจเกิดฟิตนะหฺได้จึงต้องป้องกันไว้ ไม่ผิดที่ใครจะคิดแบบนั้น แต่อย่าไปจ้องพวกเธอเข้าล่ะ เพราะเธอเลือกจะเอาม่านลงเพื่อให้ลดละสายตาในการมองผู้อื่น และกันมิให้ผู้อื่นใช้สายตาซนๆ มองมายังเธอเช่นกัน รวมถึงการระวังมากขึ้นในการปะปนกับต่างเพศ ซึ่งในข้อนี้คงไม่ต้องเฉพาะสตรีที่ปิดหน้าเท่านั้น ในหัวของฉันเห็นภาพของจัสมินของเด็กสาว ฉายภาพลักษณ์แววมุสลิมะห์มากขึ้น ๆ

น้ำเสียงของเธออิ่มเอิบมาก เมื่อคุยกับมาถึง ณ ตรงนี้ เธอภูมิใจกับจุดพลิกผันของตน นี่เป็นฮิดายะห์ที่พระองค์ผู้เป็นเจ้าของทั้งชั้นฟ้าและแผ่นดิน ผู้ทรงสร้างทะเล และขุนเขาเป็นหมุดตรึง ผู้ทรงให้บังเกิดน้ำฝนหล่นลงมาจากฟากฟ้า และสร้างความอุดมสมบูรณ์แก่สรรพสิ่งทั้งหลาย และที่ลืมเสียไม่ได้ เธอกล่าวทิ้งท้ายว่า “เธอดีได้เพราะดุอาอฺของพ่อแม่”

แต่การปิดหน้านั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายนักที่จะผ่านมันไปได้ ตัวเธอเองยังกล่าวต่อว่า “เธอยังเจอกับอุปสรรคจากการพูดจา หรือ กิริยาจากต่างศาสนิกที่ไม่เข้าใจ และดูถูกมุสลิม เธอได้แต่อดทนและขอดุอาอฺจากอัลลอฮฺซุบฮานะฮูวะตะอาลา “

ฉันเชื่ออย่างสนิทใจว่า “ไม่มีใครที่ผ่านการทดสอบครั้งนี้ไปได้ง่ายๆ และนี่คือจุดเริ่มที่เรียกร้องให้ผู้คนสนใจอิสลาม ในกรณีนี้ การแต่งกายย่อมเกิดความสงสัย และอาจนำพาสู่การพูดคุยและเผยแพร่อิสลามต่อไปอีกขั้นหนึ่ง

และตอนนี้ทุกย่างก้าวของเธอคืออิสลาม เธอยังคงพยายามเรียนรู้วิถีแบบมุสลิมที่แท้จริงต่อไปอย่างไม่ย่อท้อหรือเหน็ดเหนื่อย แม้จะมีขวากหนามหรืออุปสรรคบ้างก็ตาม

จบการสนทนาด้วยเวลาที่กระชั้นชิด แม้เป็นเพียงเวลาไม่กี่นาทีที่ได้พูดคุยกัน ฉันได้เห็นแววเฉิดฉายของเด็กสาวจัสมินมากขึ้น จากเด็กสาวที่ไร้แก่นสารในชีวิต ใช้เวลาเรียนรู้ฝึกฝน และฝ่าฟันอุปสรรคอันแหลมคมมาได้ อัลฮัมดุลิลลาห์ ฮิร็อบบิลอารมีน

และ วันหนึ่งข้างหน้า “ฉัน...พี่สาวคนนี้” คงจะได้เห็นดอกจัสมินดอกไม้ดอกนี้ไปเบ่งบานในแจกันที่ไหนสักที่หนึ่ง และจะเป็นแจกันที่มีคู่ควรอย่างยิ่ง ที่เธอ น้องสาวคนนี้ของฉันจะไปอยู่

ฉันรอที่จะเห็นภาพ น้องสาวของฉันอุ้มเด็กเล็กๆ คนนึง และเฝ้าสอนเขาให้รู้จักพระเจ้าของเขา ให้รู้จักศาสดาของเขา ให้รู้จักศาสนาของเขา ฉันรอ ฉันรอ ฉันรออย่างใจเย็นและด้วยดุอาอฺอีกครั้ง อินชาอัลลอฮฺ

หมายเหตุ :
[1] “โดยแน่นอนเราได้บังเกิดมนุษย์มาในรูปแบบที่สวยงามยิ่ง แล้วเราได้ให้เขากลับสู่สภาพที่ตกต่ำยิ่ง (เป็นปรากฎการแห่งเดชานุภาพและความรอบรู้และความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ของอัลลอฮฺ ตะอาลา ที่มีต่อปวงมนุษย์ คือเราได้สร้างชนิดของมนุษย์มาในรูปแบบที่สวยงามยิ่ง มีคุณลักษณะที่ดีและสมบูรณ์ยิ่ง อวัยวะแต่ละส่วนสอดคล้องซึ่งกันและกัน แต่แล้วเพราะเหตุที่เขามิได้ไปปฎิบัติหน้าที่ตามที่เราได้บังเกิดเขามา และเขามิได้ขอบคุณต่อนิอฺมะฮฺที่เขาได้รับจากพระเจ้าของเขาเราจึงได้ให้เขา กลับไปสู่สภาพที่ตกต่ำยิ่งคือ นรกชั้นต่ำสุด หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือ เราได้ให้เขาไปสู่สภาพแก่ชรา ไร้สมรรถภาพ หลังจากที่เขาเคยเป็นคนหนุ่มมีร่างกายแข็งแรง) - ซูเราะฮฺ อัตตีน อายะหฺที่ 4-5

ญะซากิลลาฮุคอยร็อน : อุมมุ อัยมัน