ชีวิตคู่ : บริบทหนึ่งที่มีอยู่ในทุกสังคมของสิ่งมีชีวิตทั้งคน สัตว์
และแม้กระทั่งพืช การถูกกำหนดให้มีการปฏิสัมพันธ์เป็นคู่คือสิ่งหนึ่งที่
ทำให้สิ่งมีชีวิตชั้นสูงไม่ต่างไปจากสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ แต่ด้วยเป้าหมายที่มีราย
ละเอียดไม่เหมือนกัน จึงทำให้การครองคู่ของสิ่งมีชีวิตแต่ละประเภท กลาย
เป็นความเหมือนที่แตกต่าง

ชีวิตคู่ของพืชมีเป้าหมายเพียงเพื่อผลิดอกออกผลและขยาย
พันธุ์ พืชไม่มีความรู้สึกนึกคิดหรือกฎเกณฑ์ในการเลือกคู่แต่อย่างใด เมื่อใด
ก็ตามที่เกสรตัวผู้ซึ่งมาจากไหนก็ไม่รู้สบโอกาสมาตกอยู่บนเกสรตัวเมีย
ซึ่งไม่เคยคุ้นหน้าค่าตากันมาก่อน เมื่อนั้นการปฏิสนธิก็เริ่มต้นขึ้นและตัวมัน
เองก็กลายสภาพเป็นดอกผล ในขณะที่สัตว์ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงขึ้นมา
หน่อยก็เริ่มมีหลักเกณฑ์ทางอารมณ์ ความคิดและศิลปะในการดึงดูดเพศ
ตรงข้ามมาเกี่ยวข้อง สัตว์มีวิธีการคัดเลือกคู่โดยดูจากรูปลักษณ์ภายนอก เช่น
ความสง่างาม ความแข็งแรงถ้าตัวผู้หรือตัวเมียเกิดพอใจในตัวใด
มันก็จะดึงดูดความสนใจของอีกฝ่ายด้วยวิธีการต่างๆ เช่นโชว์ความ
สามารถในการต่อสู้เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองแข็งแรงกว่าสัตว์ตัวอื่นๆ
บางชนิดก็โชว์ความสวยงาม เช่น การลำแพนหางของนกยูง การส่องแสง
ที่ก้นของหิ่งห้อย บางชนิดก็มีการเกี้ยวพาราสีกันโดยการส่งเสียง หรือ
เข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย ก็ยังมีให้เห็นในสัตว์เลี้ยงบางชนิด เมื่อทั้งคู่
ต่างพอใจในกันและกันแล้วก็จะเข้าหากันอย่างไม่ต้องมีพิธีรีตอง เมื่อ

ตัวผู้เกิดเบื่อคู่ของมัน มันก็จะทิ้งให้ตัวเมียเลี้ยงดูลูกน้อยๆแต่เพียงผู้เดียว
หรือเมื่อตัวเมียเกิดเบื่อ มันก็พร้อมที่จะทิ้งลูกๆของมันเพื่อไปหาคู่ตัวใหม่
อย่างไม่ไยดีเช่นกัน นี่คือความจริงที่เราพบเจอได้ในสังคมสัตว์ มาดูชีวิต
คู่ของคนกันบ้าง จากพฤติกรรมการใช้ชีวิตคู่ของคนทั้งโลกพบว่า กว่า 80%
พร้อมใจกันนำวิธีการหาคู่แบบสิ่งมีชีวิตชั้น 2 มาใช้โดยไม่รู้ตัว บางคน
กลายพันธุ์เป็นสิ่งมีชีวิตชั้น3แล้วก็มีไม่น้อย บางคนเลือกเพราะความพอใจ
ในรูปลักษณ์ บ้างก็เพราะทรัพย์สิน หรือตำแหน่งทางสังคม บางคนไม่ต้อง
เลือกเลยเพราะทำเป็นอาชีพ แล้วแต่ว่าวันดีคืนดีจะได้ใครมาตกเป็นคู่
ค้าชั่วคราว โดยถือว่าตัวเองมีอิสระในการคบหากับใครก็ได้ พอๆกับ
อิสระในการเลือกที่จะเป็นโรคติดต่อที่ไม่มีทางรักษา บางคนก็ขอเรื่อง
คุณธรรมบ้างพอเป็นอารยะแม้จะเป็นเงื่อนไขสุดท้ายก็ตาม การแต่งงานซึ่ง
เคยเป็นตัวบ่งชี้ถึงอารยธรรมการครองคู่ของมนุษย์ก็กลายเป็นสิ่งที่นัก
รักจอมปลอมทั้งหลายพากันหลีกเลี่ยง หรือหากมีการแต่งงานเกิดขึ้นก็
ไม่มีใครวางใจได้ว่าอีกฝ่ายจะมั่นคงกับตัวเองไปได้นานแค่ไหนเพราะก่อน
แต่งตนเองได้ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมดแล้ว เมื่อไม่เหลือสิ่งใดที่
จะดึงดูดใจของอีกฝ่าย ชีวิตคู่ของคนพวกนี้ก็มีอันต้องสิ้นใจก่อนวัยอันควร

แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม ไม่ว่าจะยุคสมัยใด บรรดาชายหญิงที่คบหาดูใจกัน
เพื่อแต่งงานก็ยังคงค้นหาความจริงของว่าที่คู่ชีวิตต่อไป ในขณะทั้งคู่ก็
ต่างรู้อยู่แก่ใจว่ากำลังใส่หน้ากากเข้าหากัน และบทเรียนของการคบหากัน
แบบนี้ก็ย้ำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาจะไม่มีวันได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของ
กันและกันจนกว่าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดหรือทั้งสองฝ่ายจะหมดความสนใจ
และไม่ว่าฝ่ายที่ผิดหวังจะเป็นชายหรือหญิง สิ่งที่ทั้งคู่ได้ทุ่มเทลงไปก็
ไม่เคยให้อะไรกลับมา แต่บางคนก็ปลอบใจตัวเองด้วยการอัพเกรดความ

สูญเสียที่ได้รับเป็นความภาคภูมิใจด้วยซ้ำ และนี่คือเกมที่ไชฏอน
กำลังเล่นกับเหยื่อของมัน
ชีวิตคู่ของมนุษย์ที่เป็นมุสลิม

หากพูดถึงชีวิตคู่ในนิยามของผู้ศรัทธาต่ออัลลอฮฺแล้ว แน่นอนที่
สุดว่าต้องเริ่มด้วยการนิกาฮฺ(แต่งงาน) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก
ระหว่างชายหญิงที่เป็นไปเพื่อแสวงหาความพอใจจากพระเจ้าของเขา ไม่ใช่
เป็นจุดจบของความรักที่ทั้งคู่ร่วมกันบ่มเพาะจนสุกงอมก่อนจะเข้าสู่พิธีแต่ง
งาน ชีวิตคู่ของมุสลิมมีความแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง และมัน
ก็ยิ่งต่างขึ้นไปอีกเมื่อมนุษย์ทั่วไปเลือกที่จะใช้ชีวิตคู่อย่างสัตว์หรือพืช การ
เลือกคู่ของมุสลิมใช้หัวใจพิจารณาที่หัวใจ ไม่ได้ใช้สายตาพิจารณาที่รูปกาย
ไม่ต้องมีการดึงดูดเพศตรงข้าม เพราะมุสลิมเข้าใจดีว่าเมื่อใดก็ตามที่
มนุษย์ทำเพื่อมนุษย์ด้วยกัน เขาก็จะได้กลับมาเท่าที่มนุษย์สามารถให้ได้

แต่ถ้ามนุษย์ทำเพื่ออัลลอฮฺ เขาก็จะได้ทุกสิ่งที่เขาต้องการ มุสลิมไม่มีการ
คบหากันก่อนแต่งเพราะวิธีนี้จะไม่ทำให้เขาได้ข้อมูลที่เป็นจริง แต่มุสลิม
เลือกใช้วิธีที่ฉลาดกว่า คือการสืบข้อมูลโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว และเกณฑ์ที่
ใช้ก็คือศาสนาที่มีอยู่ในตัวเขาเพราะสิ่งนี้จะไม่เสื่อมสภาพลงตามกาลเวลา
การแต่งงานของมนุษย์ที่เป็นมุสลิมมีจุดหมายปลายทางที่เหนือชั้นกว่าคน
ธรรมดาตรงที่ไม่ได้เป็นคู่กันเฉพาะโลกนี้ แต่ทั้งคู่จะเป็นคู่ครองของกันและ
กันยาวไปถึงโลกหน้าความจริงความรักแบบนี้ต่างหากที่สมควรเรียกว่า
“รักนิรันดร์” การใช้ชีวิตร่วมกันในโลกนี้เป็นเพียงทางผ่านในการทำให้
ศาสนาของคนทั้งคู่สมบูรณ์ ช่วยกันแนะนำตักเตือนเสริมสร้างความดี
เกื้อหนุนกันอีกฝ่ายทำหน้าที่ของตนอย่างมีประสิทธิภาพเพื่อรอรับการตอบ

แทนที่จีรังในโลกที่แท้จริง มุสลิมตระหนักดีว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องของ
อารมณ์แต่เป็นเรื่องของศาสนาที่จะต้องใช้ความรอบคอบอย่างยิ่งในการ
เลือกผู้ที่จะมาร่วมบทบาทที่ยิ่งใหญ่ นั่นคือบทบาทของผู้ผลิตสมาชิกใหม่
ของประชาชาตินี้และอบรมเลี้ยงดูให้เป็นบ่าวที่พระผู้เป็นเจ้าพึงปรารถนา
เป็นทหารของอัลลอฮฺหรือเป็นผู้ให้กำเนิดนักฟื้นฟูอิสลามอีกหลายชีวิตใน
ภายภาคหน้า

เนื่องจากมุสลิมเลือกคู่ครองด้วย “จิตวิญญาณแห่งอิสลาม” จึง
ทำให้ไม่ต้องมีใครตกอยู่ในภาวะเสี่ยงในการใช้ชีวิตคู่ เพราะไม่ว่าจะทุกข์
หรือสุข เขาก็จะใช้อิสลามนำทางเสมอ เมื่อมีความสุขเขาก็จะให้เกียรติกัน
เมื่อเจอความทุกข์เขาก็จะรักษาเกียรติของกันและกัน ความรักที่มีให้กัน
เพื่ออัลลอฮฺคือจุดเด่นของชีวิตคู่ในอิสลาม แม้ความห่างของสถานที่หรือ
ความสั้นของกาลเวลาในการร่วมอยู่กันบนโลกใบนี้ก็ไม่อาจทำให้สายสัมพันธ์
ชนิดนี้ขาดสะบั้นลงได้เพราะคู่ชีวิตของอิสลามเป็นคู่หัวใจที่ผูกมัดด้วยสาย
เชือกของผู้อภิบาลแห่งสากลโลก

“(สำหรับบรรดาผู้ยำเกรงนั้นจะได้รับ) สวนสวรรค์ทั้งหลายอัน
สถาพรพวกเขาจะเข้าไปอยู่พร้อมกับผู้ทำดีจากบรรพบุรุษของพวกเขาและ
คู่ครองของพวกเขา และบรรดาลูกหลานของพวกเขา และมลาอิกะฮฺจะ
เข้ามาหาพวกเขาจากทุกประตู” (อัร-เราะอฺดุ 13 : 23)

ญะซากุมุลลอฮุคอยร็อน : Umm และ ที่มา