ยามเกิดอาการเจ็บไข้ขึ้นมา สิ่งแรกที่มักปฏิบัติคือหามกันไปโรงหมอเพื่อหวังการรักษาเยียวยาให้หายจากความทุกข์ทรมาน สำหรับมุสลิมความเจ็บป่วยถือเป็นบททดสอบที่สอนให้รู้จักความอดทนอดกลั้น ขณะเดียวกันก็จะได้รับการอภัยโทษจากพระเจ้าของเราในความผิดบาปที่ได้ทำ และยังแฝงบทเรียนชีวิตเป็นเครื่องเตือนใจให้มุสลิมตรวจสอบการกระทำของตนทั้งที่ผ่านมาจนปัจจุบันว่าอยู่ในแนวทางที่พระเจ้าจะพอพระทัยหรือไม่ ไม่ว่าอย่างไร อาการเจ็บป่วยเล็กน้อยกระทั่งสาหัสก็เป็นการดี อยู่ที่มุมมองและรู้จักคิดให้เกิดประโยชน์จากการเจ็บป่วย จึงกลายเป็น “ชีวิตเริ่มต้นหลังเจ็บป่วย”

มีบางเรื่องที่อยากเขยิบเข้ามาชวนคุยในมุมผู้หญิง ปกติแล้วสำหรับสตรีมุสลิม(มุสลิมะฮฺ)ควรละเอียดรอบคอบกันสักหน่อยในการเข้าไปใช้บริการสถานพยาบาล สิ่งแรกที่มักถามหากันคือ แผนกนี้มีหมอผู้หญิงไหมคะ? หมอผู้หญิงออกตรวจวันไหนคะ? ซึ่งตามหลักการอิสลามแล้ว ไม่ได้ห้ามหมอผู้ชายรักษามุสลิมะฮฺอย่างเด็ดขาด ทว่ามีเงื่อนไขเล็กน้อย เช่น มีความจำเป็นและเร่งด่วนมากน้อยแค่ไหน หากต้องรักษาด่วนไม่เช่นนั้นอาจถึงแก่ชีวิตได้ก็อนุญาตให้รักษา หรือในโรงพยาบาลนั้นไม่มีหมอผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว ถ้าต้องไปที่อื่นก็เกรงจะไม่ทันการ ลักษณะนี้เป็นต้น การที่มุสลิมะฮฺจะให้ผู้ชายอื่นมาแตะเนื้อตัวโดยไม่มีสาเหตุก็เป็นเรื่องไม่อนุมัติ การรักษาก็ต้องเลือกหมอเพศเดียวกันก่อน สำหรับชายมุสลิมหรือมุสลิมีนก็เช่นกัน เพราะคงไม่สะดวกกายใจนักที่ต้องให้ต่างเพศมาจับโน่นตรวจนี่ หรือซักถามรายละเอียด ในบางกรณีมันก็เป็นเรื่องลับ น่าเขินอายทั้งสตรีและบุรุษ

เหตุผลเหล่านั้นก็ไม่ตายตัวเสมอไป เราอาจเลือกหมอ เลือกรพ.ได้ แล้วพยาบาลล่ะจะเลือกอย่างไร? เพราะส่วนใหญ่มีแต่ผู้หญิง ต้องยอมรับว่าบุคลิกลักษณะตามธรรมชาติเฉพาะของผู้หญิงนั้นมีความนุ่มนวล อ่อนโยน ละเอียดละออ เหมาะกับหน้าที่พยาบาล ดังจะเห็นว่าพยาบาลผู้ชายหรือบุรุษพยาบาลมีน้อยมาก และมักทำหน้าที่ในการเข็นเตียง รถเข็นคนไข้ ยกผู้ป่วย อะไรที่หนักๆ ใช้กำลังจะเหมาะสมตามลักษณะกายภาพ ซึ่งมันก็เลือกไม่ได้ ฉะนั้นก็ต้องเข้าใจพร้อมทั้งทำใจ จะให้ภรรยา ลูก ญาติใกล้ชิดช่วยทำแทนพยาบาลก็ได้ไม่ว่ากัน บางคนอาจดูมากเรื่องจุกจิกแต่การที่อิสลามวางหลักการแยกชัดเจนระหว่างหญิงชายนั้นเป็นการป้องกันความไม่ดีงาม เสื่อมเสียที่อาจมีผลตามมา ไม่ได้หมายความเหมาว่ามนุษย์ทั้งหมดมีจิตใจ ความคิดไม่ดี แต่เรื่องแบบนี้ก็ไม่เข้าใครออกใคร สามีภรรยาที่อยู่กันมานานดูดีมีความสุขดียังมีกิ๊กได้เลย

ว่าแล้วก็เขยิบติดขอบอีกเรื่องโดยเฉพาะผู้หญิงที่มีครอบครัวแล้วเรื่องการเลือกรพ.ฝากท้อง สมัยผู้เขียนตั้งท้องคนแรกตั้งใจว่าจะใช้บัตร 30 บาท เมื่อสอบถามได้ข้อมูลว่ามีหมอสูตินารีเวชผู้หญิงอยู่คนเดียว ก็เลยฝากท้องที่รพ.ใกล้บ้านแทน พอตั้งครรภ์ลูกคนที่ 2 ผู้เขียนก็เสาะหาข้อมูลจึงได้ทราบว่าที่รพ.ที่มีสิทธิ 30 บาทซึ่งตั้งอยู่ย่านราชประสงค์ มีหมอสูติผู้หญิงเพิ่มขึ้นหลายคน จึงเลือกใช้สิทธินี้ ก่อนที่จะไปพบหมอเพื่อฝากท้องก็ต้องรู้ก่อนว่าหมอที่เล็งว่าจะฝากท้องนั้นออกตรวจคนไข้วันไหน ก็ไปตรวจวันนั้น เรื่องที่ว่าดูท่าว่ายุ่งยากก็ง่ายขึ้นทันตา

นอกจากเป็นครั้งแรกที่มาใช้บริการที่นี่ ก็เป็นครั้งแรกที่ใช้สิทธิ 30 บาทเช่นกัน จึงทำให้เกิดความล่าช้า ต้องกรอกข้อมูลส่วนตัวนานาชนิด สิ่งที่ขาดไม่ได้คือบัตรประจำตัวประชาชนและบัตรทอง ที่สำคัญควรมีคนไปเป็นเพื่อน ได้รับข้อชี้แนะจากพยาบาลใจดีว่า เมื่อมาตรวจตามวันนัดก็ให้เอาบัตรนัดมายื่นที่แผนกสูตินารีแล้วให้สามีหรือญาติที่มาด้วยไปยื่นบัตรอีกตึกเพื่อขอใช้สิทธิ 30 บาทและทุกครั้งที่ไปตรวจก็ต้องผ่านขั้นตอนนี้ ดูเหมือนวุ่นวายโกลาหลต้องรอนาน ที่ว่านานก็แค่ต้องไปแต่เช้าตรู่เท่านั้น แต่เมื่อเทียบกับค่าใช้จ่ายของคนเบี้ยน้อยถือว่าเป็นประโยชน์มากโขเลยทีเดียว น่าเสียดายที่รัฐอนุญาตให้ใช้สิทธินี้ในการคลอดลูกได้ 2 ท้องเท่านั้น
สำหรับฉบับนี้เนื่องด้วยเนื้อที่อันจำกัด ขอความกรุณาติดตามตอนต่อไป ลากันประเดี๋ยวค่อยเจอกันใหม่นะคะ!

ญะซากิลลาฮุคอยร็อน : อินทผลัม