คนชอบปัญหา

หลายครั้งหลายครายามที่มุนษย์เราเกิดปัญหามักหนีไม่พ้นความฟุ้งซ่าน สับสนจมปรักกับเรื่องราวที่รุมเร้า หากร่างกายยังมีเรี่ยวแรงก็ยังพอจะฮึดสู้ต่อได้ แต่หากทั้งจิตและกายเตลิดกับปัญหาที่เจอก็อาจถูกเล่นงานงอมแงมจนแทบไม่รอดอาจถึงขั้นเรื้อรังสู่สาระสำคัญในชีวิตส่วนอื่น

ความศรัทธาหรืออีมานของมุสลิมก็วัดกันได้อย่างดีในระดับหนึ่ง เมื่อเกิดบททดสอบพาดผ่านเข้ามาในชีวิตเราจะแก้ไขด้วยสิ่งใด การเผชิญปัญหาใครหลายคนคงไม่ชอบใจ แต่เมื่อพระผู้ทรงสร้างเล็งเห็นว่า ปัญหาจะพิสูจน์อะไรบางอย่างในตัวบ่าวผู้ศรัทธา พระองค์จึงส่งเข้ามาเพื่อให้มีบทบาทสำคัญสักอย่าง ทำไมเราไม่ใช้โอกาสที่เผชิญมันปรับเปลี่ยนมุมมองใหม่ มันไม่ใช่ปัญหาอุปสรรค แต่มันคือ บันไดที่จะทำให้เราไต่ระดับแห่งศรัทธา ยกขั้นอีมานศรัทธาของเราเพื่อให้แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นเมื่อเราผ่านบททดสอบได้อย่างสวยงามในกรอบอิสลาม มีคำพูดในสังคมทั่วไปที่ว่ายิ่งเจอปัญหาก็ยิ่งทำให้เราเติบโต เข้มแข็งขึ้น ผิวเผินก็คล้ายคลึงกับที่ได้กล่าวไป

เชื่อไหม! มีมุสลิมอีกหลายๆ คนที่ชอบปัญหามากกว่าอยู่แบบสบายๆ ไร้ปัญหา เพราะตระหนักว่านั่นแหละคือความหวังดีจากพระเจ้า มันคือบทเรียนสอนชีวิตอันแยบคาย ลองคิดดูว่า...บ่อยครั้งเมื่อความสบายเข้ามาในชีวิต เราหลงระเริงเสพย์สุขกับมันเกินพอดี แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าโลกใบย่อมๆ นี้ก็แค่ชั่วคราว น่าแปลก ศัตรูที่เราเห็นๆ อยู่ กลับสยบความใกล้ชิดผูกพันกับอัลลอฮฺ ซุบฮานะฮูวะตะอาลาได้อย่างราบคาบ ความเหินห่างการทำการเคารพภักดีพระองค์เข้ากร้ำกราย ละเลยการศึกษาคำดำรัสของพระองค์ที่สั่งใช้แก่มนุษย์และกลับถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง แต่เมื่อเกิดบางอย่างกระทบกระเทือนต่อการใช้ชีวิตในโลกไม่จีรังนี้ เรามักจะเห็นคุณค่าคำสอนของพระองค์มากขึ้นทันควัน แน่แท้พระองค์คือที่สุดของทุกทางออก กิจกรรมทางศาสนานานาชนิดถูกหยิบขึ้นมาปัดฝุ่นเสียใหม่ อัลกุรอ่านถูกอ่านครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงพูดคุยปรึกษากับเพื่อนดีมีคุณธรรมด้วยคำแนะนำในกรอบอิสลาม เมื่อเริ่มผ่อนคลายลง ไม่ฟุ้งซ่าน ก็เป็นจุดเริ่มในการแก้ไขปัญหา นี่นับว่าได้รับความเมตตาจากพระองค์อย่างสุดซึ้งที่ทำให้เรามองหาทางออกในหลักการไม่หลุดนอกวงโคจรออกไป

แล้วไฉนเลย! บ่าวผู้ศรัทธา ต้องรอเวลาเมื่อตนเองเข้าไปพัวพันกับปัญหาแล้วจึงสร้างความใกล้ชิดกับพระเจ้าล่ะ? คราใดที่สุขกายสบายใจ เราไม่ใคร่คำนึงถึงเจ้าของลมหายใจและหัวใจที่เต้นระรัวนี้หรือ? เคยตระหนักไหมว่าคำตักเตือนคำสั่งใช้ต่างๆ ในอัลกุรอานนั้นมันเปี่ยมไปด้วยความรัก ความห่วงใยต่อมนุษย์ผู้ถูกสร้างด้วยพระองค์ ไฉนเลย! บ่าวผู้ศรัทธากลับไม่น้อมรับปฏิบัติตาม?

เรื่องราวที่ทำให้เกิดความทุกข์ใจ ไม่สบายกาย มักถูกทำให้มลายไปด้วยการทบทวนชีวิตตน ทำอะไรดี ไม่ดีบ้าง ทำไมจึงเกิดความทุกข์เหล่านี้ ตระหนักและคิดอย่างใคร่ครวญด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ การทำเคารพภักดีให้มากด้วยแก่นแห่งจิตวิญญาณ และขอความช่วยเหลือร้องขอความเห็นใจจากพระองค์ เหล่านี้เป็นหนทางเยียวยาชั้นเลิศ ไม่มีทางใดที่ง่ายดายและได้ผลไปกว่าการเข้าหาผู้ส่งปัญหาเหล่านั้นมาสู่บ่าวผู้ศรัทธา การสร้างความรัก ความใกล้ชิดผูกพันกับอัลลอฮฺ ซุบฮานะฮูวะตะอาลาตลอดเวลาทุกเมื่อเชื่อวันจะเป็นเกราะป้องกันและรักษาอีมานความศรัทธาของเราไม่ให้สั่นคลอนยามเจอเรื่องทั้งดีและร้าย

นึกแล้วน่าใจหายกับบางคนที่ยังหลงระเริงในวังวนอันแสนสั้นของโลกใบเล็ก พวกเขาจะเคยคิดได้บ้างไหมว่า ชีวิตที่ดูเหมือนสุขสบายทุกรายละเอียดของชีวิตบนโลกชั่วคราวนี้มันสุ่มเสี่ยงต่อชีวิตเราในอันถาวร “ทรัพย์สมบัติและลูก หลานคือ เครื่องประดับแห่งการดำรงชีวิตในโลกนี้ และความดีทั้งหลายที่จีรังนั้น เป็นการตอบแทนที่ดียิ่ง ณ ที่พระเจ้าของเจ้า และเป็นความหวังที่ดียิ่ง” (อัลกะฮฺฟิ : 46)

ลองมาร่วมกันตรึกตรองกันดีกว่า เลือกจะเป็นคนชอบปัญหาหรือไร้ปัญหามากกว่ากัน!

~อุมมุ ญิฮาด~