“ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ...ร่างกายของคนไข้ไม่ตอบสนองต่อสิ่งเร้า ...เพราะจากการทดสอบโดยการกระตุ้น...ด้วยสิ่งต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการใช้เข็มจิ้ม..การกด...รวมทั้งการใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ คนไข้ก็ไม่มีการตอบสนอง...
แต่ผมคาดการว่า...สมองคนไข้ยังใช้ได้อยู่ เพราะสังเกตได้จากการที่เขากระพริบตา เมื่อเราได้บอกให้เขาทำตามเงื่อนไข...จากการทดสอบตั้งแต่ปากลงมา...จน กระทั่งแขนขา...คงไม่มีความรู้สึก
เพราะหากรู้สึกแล้ว...เขาก็คงแสดง อาการเจ็บปวดออกมา เมื่ออวัยวะบางส่วนของร่างกาย...ถูกกระตุ้นให้รู้สึกเจ็บ...ก็ต้องประคับ ประคองกันต่อไปครับ...คงต้องทำใจ...เพราะคนไข้อาการหนักมาก”
ประชาชาติของมูฮัมหมัดเอ๋ย...น่าใจหายใช่มั้ยล่ะ!...
หากคำวินิจฉัยข้างต้น...คือคำ วินิจฉัยที่แพทย์ได้บอกถึงอาการเจ็บป่วยของญาติ...คนสนิทหรือคนที่คุณรักคน ใดคนหนึ่ง!!!
และคงน่าใจหายยิ่งกว่า...หากคำวินิจฉัยดังกล่าวคือคำวินิจฉัยที่แพทย์ได้บอกถึงอาการเจ็บป่วยของคุณ
คุณ คงตกใจ..และร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกเสียใจ...กับการที่สมองและหัวใจของคุณ ไม่รู้สึกรู้สาถึงอาการเจ็บปวดที่ร่างกายบางส่วนของคุณถูกทำร้าย...
คุณอาจส่ายหน้าว่าไม่ใช่!!!!
ถ้าฉันจะบอกว่า...อาการดังกล่าวข้างต้นที่กล่าวมา...มันเกิดขึ้นกับคุณและผู้ที่เรียกตัวเองว่ามุสลิมกว่าครึ่งค่อนโลก...
คุณจะไม่ให้ฉันกล่าวเช่นนั้นได้อย่างไร...ในเมื่อคุณไม่เคยแสดงอาการรู้สึกรู้สา...กับการที่แขนขาหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายคุณถูกทำร้าย...
อย่า...เถียงออกมานะ...ว่าปล่าว...ทุกอย่างในร่างกายของคุณยังปกติ
เพราะ...สองขาของคุณ...ยังก้าวเดินได้
เพราะ...สองแขนของคุณ...ยังใช้หยิบจับอะไรได้เสมอ
เพราะ...สองหูของคุณ...ยังสดับรับฟังทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างชัดเจน
หรือว่าเพราะ...สมองของคุณยังใช้งานได้ตามปกติ...เพราะมันยังสั่งการให้...คุณทำอะไรได้ตามที่หัวใจของคุณต้องการ
ประชาชาติแห่งอิสลามเอ๋ย....ฉันคงใจหาย...หากพวกเธอ...จะตอบมาว่าใช่..เธอยังปกติ ดี...เพราะนั่นคือสิ่งที่แสดงให้ฉันได้มั่นใจ...ว่าเธอ...ได้พิการไปแล้ว จริง ๆ...
เธอจะโต้แย้ง...เธออาจจะส่ายหน้า...นั่นเป็นเพราะเธอไม่รู้ตัว... ว่าร่างกายของเธอถูกทำร้าย
จะให้เธอรู้ตัวได้อย่างไรล่ะ
ในเมื่อ....หูของเธอ...มันถูกปิดด้วย...เสียงเพลง...และดนตรี...ที่คุณเฝ้าเปิดฟังมันทุกวัน
ในเมื่อ...สายตาของเธอที่...จ้องมองแต่ทีวี...หนัง...และการเล่นอินเตอร์เน็ตในสิ่งที่ไร้ประโยชน์อยู่เป็นประจำ
ในเมื่อ...ปากและลิ้นของเธอ...มัวแต่พร่ำเพ้อ...ถึงความหล่อเหลา...และสวยงาม...ของบรรดาดาราเจ้าบทบาททั้งหลายในจอเงินและจอแก้ว
ใน เมื่อ...สองเท้าของเธอ...มุ่งมั่นและก้าวย่างไปงาน...พบปะสังสรรค์...ที่มี แต่ความสนุกสนานเฮฮาและปะปนกันระหว่างชายหญิงอยู่อย่างสม่ำเสมอ
และ ที่สำคัญหัวใจของเธอ...มันไม่มีทางรับรู้อะไรเลย...เพราะทุกส่วนในร่างกาย เธอ...มันกำลังหลง...งมงาย...มัวเมา...กับโลกดุนยา...จนกระทั่งลืมไปแล้ว... ว่าชีวิตของเธอ...เริ่มต้น...และจะไปสิ้นสุดที่ไหน..
แต่...เอาล่ะ ...เพื่อรักษาอาการของเธอ...ฉันจะบอกให้...ว่าทำไม...ฉันถึงได้กล่าวว่าเธอ เป็นคนพิการที่น่าสงสารยิ่งนัก ก็อาการของเธอ...มันคืออาการของคนที่เป็นอัมพาตดี ๆ นี่เอง
รายงานจากท่านอบูมูซา (รอฏิยัลลอฮุอันฮู) จากท่านนบี (ซ็อลลัลลอฮุอาลัยฮิวาซัลลัม) ได้กล่าวว่า :
ความสัมพันธ์ของผู้ศรัทธามั่นกับผู้ศรัทธามั่นก็ประดุจดังอาคารเดียวกัน ซึ่งส่วนหนึ่งจะยึดอีกส่วนหนึ่งไว้อย่างมั่นคง จากนั้นท่านรอซุลุลลอฮฺ (ซ็อลลัลลอฮุอาลัยฮิวาซัลลัม) ได้ประสานนิ้วมือของท่าน (เพื่อแสดงให้เข้าใจว่าบรรดามุสลิมนั้นควรที่จะต้องสามัคคีเป็นอันหนึ่งอัน เดียวกัน และควรที่จะเป็นสื่อทำให้เกิดความเข้มแข็งมั่นคงซึ่งกันและกัน) (บุคอรียฺ)
พี่น้องของเรากำลังถูกย่ำยี....ก็เท่ากับส่วนหนึ่งของร่างกายของเราถูกทำร้าย
อาคารส่วนหนึ่งถูกทำลาย...ก็เท่ากับอาคารหลังเดียวกันกำลังจะพัง
ฉันจึงอยากถามเธอว่า
คราวนี้...เริ่มรู้ตัวบ้างมั้ย...ว่าเธอกำลังเฉยชา...กับการที่พี่น้องของเราถูกทำร้าย
คราวนี้...คิดได้แล้วยัง...ว่านอกจากเธอจะไม่ช่วยอะไรแล้ว...เธอยังไม่แสดงอาการรู้สึกรู้สา...กับการที่พี่น้องของเราถูกย่ำยี
คราวนี้...ถึงเวลาที่จะทบทวนหรือไม่...ว่า...สังคมมุสลิม..กำลังเป็นอัมพาตอย่าง รุนแรง...ที่ยากเหลือเกิน..ที่จะดูแลรักษา...เพราะผู้ป่วยไม่รู้ตัว...ว่า ตัวเองกำลังเป็นอัมพาต
ก่อนหน้านี้...เธออาจเคยพยักหน้ากับตัวเอง...ว่าหากมีใคร...ข่มเหง...หรือเหยียบย่ำอิสลามที่เธอรักแล้ว...เธอพร้อมที่จะต่อสู้
ก่อน หน้านี้...เธออาจจะกล่าว...ว่าน่าเสียดาย...ที่สมัยเรา...ไม่มีการญิฮา ดเหมือนบรรพชนในรุ่นก่อน...เธอคงไม่รอช้าเลย...ที่จะจับอาวุธขึ้นมาฝ่าฟัน กับศัตรูที่ข่มเหงอิสลาม...
ก่อนหน้านี้...เธออาจจะกล่าวว่า...หาก ใครทำร้ายอิสลามแล้ว...เธอพร้อม...ที่จะปกป้องทุกเมื่อ...โดยที่...ไม่ห่วง ชีวิตตัวเองเลย...เพราะ...ชีวิตในโลกหน้า...ยาวนานยิ่งกว่า
แต่เมื่อ...วันนี้มาถึง...
วันที่...พี่น้องของเราถูกทำร้าย...
วันที่...อิสลามถูกย่ำยี...
โอ้ผู้ที่เป็นความหวังของอิสลาม...
เธอ...กำลังทำอะไรอยู่...
เธออยู่ที่ไหน...?
ในขณะที่...อิสลามกำลังต้องการเธอ
ฉันว่า...
หยุดได้แล้วมั้ง...
กับการพูดคุยในสิ่งที่ไร้สาระในเอ็มเอสเอ็น
ฉันว่า...
คงถึงเวลาแล้ว
ที่จะหยุดเอาเวลาไปตกแต่งไฮไฟ..เพื่อโอ้อวดกัน
ฉันว่า...
คงพอซักที...
กับการพูดคุยไต่ถามกัน...ทางโทรศัพท์ในสิ่งที่ไม่จำเป็น
ฉันว่า...
ควรเลิกได้แล้ว...
กับการตกแต่งบล็อกสร้างสังคมที่ไร้ขอบเขตระหว่างหญิงชาย
เธอไม่รู้เหรอ...ว่าสิ่งที่เธออยู่กับมัน...อยู่ทุกวันนั้น...คือเครื่องมือสำคัญ...ที่ศัตรูของอิสลามใช้...เป็นยาพิษที่ค่อย ๆ ซึมซาบเข้าสู่หัวใจของเธอ...ให้เป็นอัมพาต...และไม่รู้สึกรู้สา...กับการที่ พี่น้องของเธอถูกรังแก...
เมื่อเป็นอัมพาตแล้ว...อย่าว่าแต่การญิฮาด ...ที่ต้องไปสู้รบปรบมือกับใครเลย...เพราะแม้กระทั่ง...จะต่อต้านหรือแสดง ความเห็นอกเห็นใจ...เสียใจ...หรือเจ็บปวดไปกับที่พี่น้องของเธอถูกทำร้าย.. ก็ยากยิ่งที่จะเกิด...ในหัวใจ......ของผู้ที่เรียกตัวเองว่า...อิสลาม
ระลึก ไว้เถิดว่า...เธอจะไม่มีโอกาสปกป้องเรือนร่างของเธอได้เลย...หากหัวใจ...ของ เธอไม่รู้สึกรู้สา...ว่าร่างกายส่วนหนึ่งของเธอ...ถูกทำร้าย...
ตื่นเถิด...ประชาชาติของมูฮัมหมัดเอ๋ย....ตื่น!!!!!!!!
ขณะที่โอกาสของเธอ...คือผู้ปกป้อง
ก่อนที่...เธอจะกลายเป็น...ผู้ถูกทำร้าย...และเป็นผู้ต้องการความช่วยเหลือ...
หากร่างกายของเธอเจ็บป่วยเป็นอัมพาต...เธอคงยินดี...หากรู้ว่าตัวเองมีโอกาสที่จะหายขาด
และฉันหวังว่า...เธอคงไม่รอช้าเช่นกัน....ที่จะลุกขึ้นมาปกป้องอิสลาม...
เพื่อแก้ไขอาการอัมพาต...ของประชาชาติอิสลาม...
จากความเฉยชาที่พี่น้อง...ซึ่งเปรียบดั่งส่วนหนึ่งส่วนใด
ของร่างกายเธอ...ถูกทำร้าย....
เมื่อโอกาส...ที่จะรักษา
มัน...อยู่ในมือ...ของเธอ..................ความหวังแห่งอิสลาม
ญะซากัลลอฮุคอยร็อน : มุศลิฮะฮฺ
2 days 20 hours ก่อน
3 weeks 6 days ก่อน
4 weeks 3 days ก่อน
6 weeks 3 days ก่อน
6 weeks 3 days ก่อน
8 weeks 1 วัน ก่อน
8 weeks 1 วัน ก่อน
9 weeks 6 days ก่อน
10 weeks 1 วัน ก่อน
10 weeks 1 วัน ก่อน