ครั้งหนึ่ง ฉันจำได้ว่า ฉันได้รับข้อความทางโทรศัพท์มือถือ มีใจความว่า “ท่านเชคครับ อะไรคือกฎเกณท์ของการฆ่าตัวตาย?”

ฉันโทร.กลับไปหาเจ้าของข้อความนั้น และได้รู้ว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ฉันจึงกล่าวว่า “ขอโทษนะหนู ฉันไม่เข้าใจคำถามของเจ้า ขอให้ถามใหม่อีกครั้งได้มั้ย?”

เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสลดว่า “ผมคิดว่าคำถามนั้นชัดเจนแล้วนะ ผมถามว่า อะไรคือกฎเกณท์ของการฆ่าตัวตาย?”

ฉันตัดสินใจที่จะทำให้เขาตกใจ จึงตอบบางอย่างที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงว่า “มันเป็นสิ่งที่ส่งเสริมให้กระทำ”

เขาจึงร้องตะโกนออกมาว่า “อะไรนะ!”

ฉันจึงกล่าวว่า “พอจะเป็นไปได้มั้ยที่เราจะคุยกันถึงแนวทางที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าในการฆ่าตัวตาย?”

เด็กหนุ่มนิ่งเงียบไป ฉันจึงกล่าวขึ้นว่า “เอาล่ะ ทีนี้พอจะบอกฉันได้มั้ยว่า ทำไมเจ้าถึงอยากฆ่าตัวตาย?”

เขาจึงตอบว่า “เพราะ ฉันหางานไม่ได้เลย ไม่มีใครรักฉันเลย แท้จริง ฉันไม่มีอะไรเหลือแล้ว…” เขาเริ่มระบายความรู้สึกออกมาเพื่อยืนยันว่า เขาประสบความล้มเหลวในการพัฒนาทักษะการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นของเขา

คนจำนวนไม่น้อยประสบปัญหาเช่นนี้ ทำไมเราจึงต้องมองตนเองว่าต่ำต้อยกว่าคนอื่นๆ ทำไมเราถึงต้องมองไปยังยอดเขา ในขณะที่เรากำลังคิดว่าตัวเองคงไปไม่ถึงยอดเขานั้น เหมือนอย่างที่คนอื่นเขาทำได้กัน หรือแม้แต่จะปีนให้ได้อย่างที่คนอื่นเขาทำได้กันก็ตาม
คนที่กลัวการปีนเขาย่อมอยู่ในร่องน้ำตลอดไป

คุณอยากรู้มั้ยว่าใครจะไม่ได้รับประโยชน์จากหนังสือนี้หรือหนังสืออื่นๆที่คล้ายคลึงกันนี้บ้าง?

คำตอบก็คือ คนที่ขาดทุน คนที่เขายอมจำนนต่อความผิดพลาดหรือความบกพร่องของตนเองและพึงพอใจที่จะเป็น เช่นนั้น และกล่าวว่า “นี่แหละตัวฉัน ฉันเป็นแบบนี้มานาน มันเปลี่ยนไม่ได้แล้วหล่ะ ทุกคนก็รู้ว่า ฉันก็เป็นอย่างนี้นี่แหละ ฉันพูดไม่เก่งเหมือนอย่างคอลิด หรือมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างอะหมัด หรือมีหัวใจไว้สำหรับมอบให้คนทั้งโลกอย่างซิยาดหรอก ฉันทำไม่ได้หรอก”

ครั้งหนึ่ง ฉันนั่งอยู่กับผู้สูงอายุท่านหนึ่ง ในที่ชุมชนสาธารณะ คนที่เข้าร่วมส่วนมากเป็นที่มีทักษะและความสามารถเหมือนคนปกติทั่วไป ชายชราคนนั้นกำลังยุ่งอยู่กับการพูดคุยกับคนที่นั่งๆใกล้กับเขา เขาไม่ได้เป็นที่สังเกตในหมู่ผู้คนเหล่านั้นเพราะด้วยสิ่งอื่นใดเลย นอกจากด้วยความมีศีลธรรมและอายุของเขา

ขณะที่ฉันกำลังบรรยายให้ความรู้กับกลุ่มคนเหล่านั้นและได้อ้างถึงคำฟัตวา ของชัยคฺ อับดุลอะซีซ บิน บาซ หลังจากบรรยาย ชายชราคนนั้น กล่าวกับฉันด้วยความภาคภูมิใจว่า “ชัยคฺ อิบนุ บาซและฉันเป็นเพื่อนกัน เราเคยเรียนด้วยกันในมัสยิด ซึ่งสอนโดยชัยคฺมุฮัมมัด บิน อิบรอฮีม เมื่อ ๔๐ ปีที่แล้ว”

ฉันมองยังเขาและสังเกตุเห็นว่า เขามีความสุขมากที่ได้เล่าประสบการณ์นี้แก่ฉัน เขาดีใจที่ครั้งหนึ่งได้มีเพื่อนที่เป็นคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จในชีวิต ฉันพูดกับตัวเองว่า อนิจจา! ทำไมท่านถึงไม่ประสบความสำเร็จเช่นเดียวกับที่ท่านชัยคฺประสบเล่า? ถ้าท่านรู้แนวทางในการประสบความสำเร็จ ทำไมท่านถึงไม่ตามมันไป? ทำไมมันจึงเป็นเช่นนั้นเล่า เมื่อท่านชัยคฺอิบนุ บาซเสียชีวิตลง ผู้คนต่างพากันร่ำไห้กับการจากไปของท่านตั้งแต่มิมบัร มิฮฺรอบและสถาบันการศึกษาตลอดจนมุสลิมทั่วโลกต่างพากันโศกเศร้ากับการจากไป ของท่าน ในทางกลับกัน หากท่านเสียชีวิตลง จะมีใครสักคนกี่คนที่จะหลั่งน้ำตาเพราะการจากไปของท่าน นอกจากเพียงน้อยนิดเท่านั้น

เราทั้งหมดอาจจะกล่าวว่า “เรารู้จักคนนั้นคนนี้และเราเคยอยู่ร่วมกับคนนั้นคนนี้” แต่สิ่งนี้ไม่มีอะไรน่าภาคภูมิใจเลย เพราะสิ่งที่คนหนึ่งสามารถภาคภูมิใจได้ก็คือการที่ตนเองได้พัฒนาหรือเปลี่ยน แปลงในทางที่ดีขึ้น(ไม่ใช่เพราะการได้รู้จักหรือเคยอยู่ร่วมกับผู้ที่ประสบ ความสำเร็จ)
จงท้าทายตนเองและเริ่มต้นตั้งแต่เดี๋ยวนี้ในการพัฒนาศักยภาพ ต่างๆที่คุณมีอยู่ให้เกิดประโยชน์ ขอให้ท่านประสบความสำเร็จ จงแทนที่ในหน้าที่บึ้งตึงของทันด้วยรอยยิ้ม จงแทนที่ความหดหู่ด้วยกำลังใจ จงแทนที่ความตระหนี่ด้วยความเอื้อเฟื้อ และจงแทนที่ความรีบร้อนด้วยความอุตสาหะ จงเปลี่ยนวิกฤติของคุณให้เป็นโอกาสแห่งความสุขและจงเปลี่ยนความศรัทธาให้ เป็นอาวุธ

จงมีความสุขกับชีวิต เพราะชีวิตนี้แสนสั้นนักและไม่มีเวลาสำหรับความสิ้นหวัง ส่วนจะทำอย่างไรนั้น หนังสือเล่มนี้จะให้คำตอบกับคุณ ดังนั้น จงก้าวไปด้วยกันเถิด ด้วยการอนุมัติของอัลลอฮฺ

คุณจะอยู่กับเรา ถ้า...

คุณกล้าพอที่จะตัดสินใจและยืนหยัดในการพัฒนาทักษะในการปฏิสัมพันธ์กับผู้ อื่นอย่างต่อเนื่อง และถ้าหากคุณคือคนหนึ่งที่ปรารถนาที่จะได้รับประโยชน์จากความสามารถและ ศักยภาพทางด้านต่างๆของคุณเอง

ญะซากุมุลลอฮุคอยร็อน : ittakullah2 และคณะ