หากเราได้ใคร่ครวญ

การลืมตาตื่นขึ้นในยามเช้า

อาจะเป็นเพียงปรากฎการณ์ที่แสนจะสามัญสำหรับใครบางคน

หากสำหรับผู้ศรัทธา...มันคือความเมตตาที่ยิ่งใหญ่

ที่ประสาทสัมผัสทุกส่วนได้ฟื้นคืนหลังจากไม่รับรู้สิ่งใดขณะหลับใหล

ท้องฟ้าที่แผ่ผืนโอบคลุมทุกสรรพสิ่งเบื้องล่าง

อาจเป็นเพียงธรรมชาติอันดาษตา ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับใครบางคน

หากสำหรับผู้ศรัทธา...มันคือหลักฐานแสดงการมีอยู่ของผู้ทรงสร้าง

ทั้งด้วยความไพศาล เส้นสี และการลอยตัวอยู่ได้โดยไร้สิ่งค้ำยัน

ใบไม้ที่ปลิวขั้วร่วงหล่น

อาจเป็นเพียงเศษขยะที่รอวันเน่าเปื่อยสำหรับใครบางคน

หากสำหรับผู้ศรัทธา...มันคือประติมากรรมชิ้นเอกของผู้ทรงสร้างอย่างพิถีพิถัน

ทั้งด้วยเส้นสายลายริ้วบนใบ สีสัน และวงจรชีวิตของมันที่มีบทเรียนหลายบทซุกซ่อน

สำหรับผู้ศรัทธาแล้ว...

ทุกปรากฎการณ์ที่ปรากฏ

ทุกสรรพสิ่งที่มองเห็น ทุกเรื่องราวที่รับรู้

และทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

ล้วนสามารถเพิ่มพูนความศรัทธาของเขา

ให้ลึกซึ้งและเข้นข้นขึ้นได้

แม้สิ่งนั้นจะเป็นเพียงอะไรที่เล็กน้อย

หรือธรรมดาเสียหรือเกินสำหรับคนทั่วไป

ก็เพราะคนทั่วไปใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบร้อนรน

ส่วนผู้ศรัทธาใช้ชีวิตอย่างมีสติและพิถีพิถัน

ในขณะที่การรับรู้ของคนทั่วไปชืดชา

การรับรู้ของผู้ศรัทธาจะมีชีวิตชีวาเสมอ

ในขณะที่หัวใจของคนทั่วไปมืดมน

หัวใจของผู้ศรัทธาจะสว่างไสว

ในขณะที่คนทั่วไปคร่ำครวญ

ผู้ศรัทธาจะใคร่ครวญ !

โดย มุซักกิร คอลัมน์ ปลุก วารสารโรตีมะตะบะ ฉบับที่ 40