อย่าเสียใจ หากพี่น้อง...

อย่าเสียใจ หากพี่น้องของท่านไม่ดีพอดั่งที่ท่านคาดหวัง
หากแต่จงดีใจที่ อย่างน้อยพวกเขาก็พยายามที่จะเป็นบ่าวที่ดีของอัลลอฮฺ
จงอย่าทอดทิ้งพี่น้องของท่าน หากพวกเขากระทำความผิดพลาดพลั้งไป จงให้อภัยพวกเขาและพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะให้ความช่วยเหลือพวกเขาให้หันกลับสู่อัลลอฮฺ

เรา ไม่ควรคาดหวังให้ผู้อื่นนั้นมีความสมบูรณ์แบบตลอดเวลา ขณะที่เราเองก็ไม่สามารถเป็นเช่นนั้นได้ และเราเองก็ยังมีข้อบกพร่องอีกมากมาย
เราอาจจะต้องกลับมาถามตัวเองว่า … เราไม่ต้องการให้อัลลอฮฺทรงให้อภัยแก่เราเวลาที่เราผิดพลั้งไปหรือ? หากเช่นนั้น เหตุใดเราจึงไม่สามารถให้อภัยพี่น้องเราได้ เหตุใดเราจึงละทิ้งพวกเขา เพียงเพราะว่าพวกเขาหลงผิดไปเพียงหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง หรือหลายครั้ง… แต่…เราเคยพยายามที่จะดึงเขากลับมาหาอัลลอฮฺ ก่อนที่เราจะทอดทิ้งพวกเขาไปหรือไม่
เรากำลังใช้มาตรฐาน “ความเป็นมุสลิมของเรา” วัด “ความเป็นมุสลิมของพี่น้องเรา” อยู่หรือเปล่า

บางครั้ง อาจจะต้องย้อนถามตัวเองว่า “ฉันใช้เวลานานแค่ไหน ฉันผ่านอะไรมาบ้าง ฉันทรยศพระองค์มาแล้วกี่ครั้ง กว่าที่ฉันจะมายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้” บางที เราอาจจะตระหนักได้บ้าง..
ตราบใดที่พี่น้องของเราสำนึกผิดต่อบาปที่เขาได้กระทำ เราก็ควรอิ่มใจที่พวกเขายังคงรำลึกถึงอัลลอฮฺ และให้การสนับสนุนเขา เผื่อว่าบางที วันหนึ่ง “เขา” อาจจะเป็นหนึ่งในบรรดาผู้ศรัทธาที่มีความประเสริฐที่สุด และเป็นที่รักยิ่งของอัลลอฮฺ” ก็เป็นได้ อินชาอัลลอฮฺ
ท่านศาสนทูต ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะศัลลัม กล่าวไว้ว่า ”ลูกหลานของอดัมคือบรรดาผู้กระทำบาป และผู้ที่ประเสริฐที่สุดในบรรดาผู้กระทำบาปคือบรรดาผู้ที่ทำการสำนึกผิด” (อะหมัด)

แน่นอนว่า เราไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงใครสักคนได้ เพราะแท้จริงแล้ว นั่นคืออำนาจของอัลลอฮฺและพระประสงค์ของพระองค์ แต่อยากให้รำลึกไว้ว่า เราก็ยังคงมีหน้าที่ของเราในการช่วยเหลือศาสนาของพระองค์ ช่วยเหลื่อพี่น้องของเรา ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด และมอบหมายต่ออัลลอฮฺ … แบบนี้หรือเปล่า ที่เราควรจะเป็น

"ผู้ศรัทธาทั้งหลาย ! จงเป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยดีเพื่ออัลลอฮฺ เป็นพยานด้วยความเที่ยงธรรมและจงอย่าให้การเกลียดชังพวกหนึ่งพวกใด ทำให้พวกเจ้าไม่ยุติธรรม จงยุติธรรมเถิด มันเป็นสิ่งที่ใกล้กับความยำเกรงยิ่งกว่า และพึงยำเกรง อัลลอฮฺเถิด แท้จริงอัลลอฮฺนั้น เป็นผู้ทรงรอบรู้อย่างละเอียดในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำกัน” (อัล มาอิดะฮฺ 8)

“….แท้จริงหน้าที่ของเจ้าคือการเผยแพร่ และหน้าที่ของเราคือการชำระบัญชี” (อัรรอฮฺดฺ 40)

อย่าเสียใจ หากพี่น้องของท่านไม่ดีพอดั่งที่ท่านคาดหวัง
หากแต่จงดีใจที่ อย่างน้อยพวกเขาก็พยายามที่จะเป็นบ่าวที่ดีของอัลลอฮฺ

بنت الاٍسلام