หลังหายเงียบไปสักระยะ ด้วยวาระแห่งมุสลิมะฮฺอันสำคัญยวดยิ่ง วันนี้ผู้เขียนกำลังพยายามอย่างเบามือให้เข้ารูปเข้ารอยไม่ให้เสียสมดุล อินชาอัลลอฮฺ การขับเคลื่อนเนื้อหาเว็บไซต์นี้กำลังขยับไปข้างหน้าตามลำดับ (และยังเปิดรับอาสาสมัครเข้ามาช่วยงานเว็บไซต์ หาใครสนใจเร่เข้ามาส่งใบสมัครได้เลย)

บางคนอาจสงสัย ว่า "วาระแห่งมุสลิมะฮฺอันสำคัญยวดยิ่ง" คืออะไร?

สงสัยใช่ไหมล่ะ? ล้อมวงเลยจะเฉลยให้ฟัง

ช่วงหยุดยาวของเทศกาลสาดน้ำแข็ง (เรียกว่าปีใหม่ไทยก็คงเข้าเคล้า) และน้ำเลือด (จากอุบัติเหตุของจอมซิ่งทั้งหลาย) มีโอกาสที่เจ้าของชีวิตได้ตักดีรฺอีกครั้ง ไม่ใช่ครั้งแรกและอาจไม่ใช่ครั้งสุดท้าย (อินชาอัลลอฮฺ) ได้ไปทำหน้าที่สำคัญที่เฉพาะอิศสตรีเท่านั้นที่ทำได้ (บุรุษเพศอาจอยากทำแต่ก็ไร้ความสามารถ) ในระหว่างหยุดยาวที่หลายคนรีบฉวยโอกาสทองกลับบ้านต่างจังหวัด หรือไปเที่ยวพักผ่อนไกลๆ หรือหยุดงานและปฏิเสธที่จะรับการเข้าเวรใดๆ หรือแม้คนที่ต้องเป็นคนไข้ของโรงพยาบาล (รัฐด้วยแล้ว) ก็โดนหายเลขไปด้วย ต้องมาแก่วเจ็บป่วยในโรงพยาบาลที่เกรงกันว่าจะหามดหมอได้ไหม จะเป็นหมอหญิงหรือหมอชาย พยาบาลมือโปร ใจดี๊..ดีเราจะได้รับการบริการไหม ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็คือการกำหนดและบททดสอบขี้ประติ๋วเพียงชั่วครู่เท่านั้น ประเดี๋ยวก็ผ่านไปเจ็บเดี๋ยวเดียวก็หาย อินชาอัลลอฮฺ ที่ว่ามานี่ตนเองไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย พระองค์ทรงมอบความทนอดอดทนให้เสมอแก่บ่าว แต่ก็ต้องบอกกับทางครอบครัวไว้ล่วงหน้า โดยเฉพาะสองหน่อ (สองญีม) ว่าการที่ดูเหมือนจะมีข่าวดี (มีอีกหนึ่งหน่อ) ก็ใช่ว่าจะแน่นอนลอยลำว่าชนะแน่ วาระนี้อุมมีก็ต้องทำหน้าที่พูดคุยทำความเข้าใจให้ถ่องแท้ บางทีที่เรามองว่าจะเป็นบุชรอ (ข่าวดี) ก็อาจใช่ว่าดี อุมมียังต้องซิกรุลลอฮฺและกล่าวกาลีมะฮฺบ่อยๆ ตอนอยู่ในห้องคลอด อัลฮัมดุลิลลาฮฺ ทุกอย่างราบรื่น หมอที่ดูแลตั้งแต่ฝากท้องก็มาดูแลให้ตลอด (แต่รอดฝั่งได้ด้วยอนุมัติของผู้ทรงกรุณาปรานีเสมอ)

ผู้เขียนไปใช้บริการโรงพยาบาลที่ว่า (ใกล้พิกัดเสี่ยงๆ ของ red shirt เขาด้วย) ในช่วงนั้น ผลกระทบที่เกี่ยวกับสถานการณ์ ก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ อัลฮัมดุลิลลาฮฺ นอกจากได้ยินเสียงยามสงัดเงียบแข่งกับเสียงหรีดหริ่งเรไร ปลุกระดม ป่าว โห่ แถมยังมีเครื่งดนตรีของชยาฏีนขับกล่อมบ้าง ยามค่ำคืนที่เงียบงันก็จะได้ยินเสียงจากแหล่งชุมนุมดังขึ้นมาประปราย แต่ตึกที่ผู้เขียนพักอยู่ข้างในไม่ค่อยได้ยินมากนัก จึงยังนอนหลับตาลงได้บ้าง

บทเรียนบททดสอบให้ครานี้ได้เรียนรู้และครุ่นคิดอย่างหนัก ทำให้นึกถึงหน้าประวัติศาสตร์สมัยท่านนบีอีซาถือกำเนิดขึ้น โดยที่ท่านหญิงมัรยัมถูกเลือกให้ตั้งครรภ์โดยปราศจากชายใดแตะต้องนาง และนางต้องคลอดลูกโดยลำพังคนเดียวในสถานที่ห่างไกล ท่านอดทนอย่าล้ำเหลือและเหลือเชื่อ เมื่อเปรียบเทียบกับเรามันก็เพียงเศษละอองของความอดทนของท่าน ถ้าเราต้องประสบอย่างท่าน เราจะอดทนและบรรลุอย่างสวยหรูแบบท่านได้ไหม

มนุษย์ยุคเราอาจคิดว่าต้องอดทนเจ็บปวดตลอดหลายชั่วโมงในกลางคืนเพื่อที่จะมาโรงพยาบาลในตอนเช้า แต่มันหามิได้กับการทำภารกิจนี้ให้ลุล่วงด้วยดี หากเราไม่พึ่งพาผู้มอบชีวิตแก่เราและชีวิตในครรภ์ ผู้เขียนลองคำนึงและคำนวนด้านความปลอดภัยของทุกชีวิตในครอบครัวทั้งตัวใหญ่ตัว เล็กแล้ว สรุปว่ามาโรงพยาบาลตอนเช้าน่าจะดี อีกทั้งหมอหญิงที่ทำสัญญาตกลงว่าจะทำคลอดให้ก็เคยบอกไว้ว่าไม่สะดวกในกลางคืน ก็เพราะหมอเค้าก็มีลูกๆ ต้องดูแลเช่นกัน (ใครว่าเป็นหมอแล้วสบาย นี่ลูกแฝดซะด้วย)

ทุกกระบวนการและขั้นตอน ราวกับว่ามีผู้คนจัดวางตำแหน่งให้อย่างดิบดี วันหยุดนี้เจอพยาบาลน่ารัก หมอเล็ก หมอใหญ่ก็ใจดี พี่ๆ ในห้องรอคลอด ห้องคลอดล้วนประสานงานอำนวยความสะดวกแก่มุสลิมและให้กำลังใจอย่างดี (คือให้ผู้เขียนสวมหิญาบเข้าและออกจากห้องผ่าตัดได้สบายๆ แถมยังบอกกับคนที่เกี่ยวข้องอื่นๆ ให้ช่วยดูแลและใส่ใจในการปกปิดคนไข้ด้วย) โดยรวมแล้วเอาใจใส่ในสิทธิของคนไข้และตอบสนองคำขอของคนไข้ แต่ถึงอย่างไร ความสงบใจและกายของเราก็ไม่ได้เกิดขึ้นมาเอง เว้นแต่มาจากผู้ทรงพละกำลังอำนาจองค์เดียวเท่านั้น หรือแม้ช่วงการพักฟื้นในโรงพยาบาลก็ได้คนในครอบครัวมาอยู่ดูแลตลอด การฟื้นตัวที่เร็วเกินคาดก็เป็นการช่วยเหลือจากผู้ทรงเป็นที่พึ่งอีกประการหนึ่ง (ฉะนั้นใครที่ต้องคลอดหลายคนอย่าเพิ่งกลัวว่าท้องหลังจะเจ็บมาก ไม่แน่เสมอไป แต่มันจะมีฮิกมะฮฺแฝงอยู่ในนั้น ขอให้เราพร้อมจะเรียนรู้และครุ่นคิดกับมัน อาจเป็นโอกาสในการดะอฺวะฮฺอีกทางหนึ่ง)

การกลับมาทำหน้าที่ภารกิจบทสนามออนไลน์นี้อาจยังไม่เต็มที่เพราะว่าถูกตัดทอนกำลังจากเจ้าหน่อล่าสุดไปบ้าง อินชาอัลลอฮฺ แต่ความตั้งใจ ความมุมานะ ความคิดที่อยากพัฒนาตนเองและเว็บนี้ยังคงมีไม่เสื่อมคลาย หากแต่รอเวลาที่พร้อมและรุดสะสางโดยไม่ให้เสียสมดุลในภารกิจด้านอื่นที่สำคัญเช่นกัน อินชาอัลลอฮฺ

สรุปที่เล่ามาทั้งหมดคือ เหตุผลที่หายไปจากเว็บเกือบหนึ่งเดือนนั่นเอง ส่วนใครอยากรู้ว่ารพ.ไหน...ลองเขียนมาถามเองนะ หรือจะเดาเองก็น่าจะถูกทุกคน

ญะซากุมุลลอฮุคอยร็อนสำหรับทุกกริ่งเสียง ทุกอีเมลที่ทักทายถามไถ่

และขอให้อัลลอฮฺ ซุบฮานะฮูวะตะอาลาทรงประสานการงานของพวกเรา หัวใจของพวกเรา แรงศรัทธาของพวกเราไว้ ณ แหล่งความโปรดปรานของพระองค์ด้วยเถิด