คราวที่แล้วเล่าค้างถึงสิ่งที่ต้องเตรียมการก่อนฝากท้อง วันนี้มาต่อด้วยครั้งแรกในชีวิตที่ไปใช้บริการรพ.นี้
นั่งรอได้ครู่ใหญ่พยาบาลก็เรียกเข้าตรวจ เมื่อพบหมอพูดคุยซักถามเล็กน้อยแล้ว ผู้เขียนสบโอกาสเหมาะจึงขอคำปรึกษาหมอดังนี้

ไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรๆ เกี่ยวกับเด็กๆ นานพอควร แต่ก็ยังมีหลายอย่างที่วัยเราพอจดจำได้เกี่ยวกับบทสนทนาของคนต่างวัย หลายครั้งที่มักทำให้ฝ่ายสูงวัยรู้สึกประทับใจกับความคิดน่าทึ่งของเด็ก ที่ต้อง "นั่งเกาหัวแก๊กๆ รำพึงกับตัวเองว่าเด็กๆ คิดได้ไง?"

ยามสายๆ ประจำเกือบทุกวัน เจ้าตัวเล็กของบ้านได้เวลาหลับผล่อยตามปกติ เลยสบโอกาสหันมาถามเจ้าตัวโตว่า "จะทำอะไรดีคะ?" ดูท่าทางคุณเธอหิวๆ อยากหาขนมขบเคี้ยวใส่ปาก แต่บ้านเราจะไม่ค่อยมีของพวกนี้ นานๆ (น๊าน..นาน) จะซื้อพวกเวเฟอร์ แครกเกอร์ไว้บ้าง หรือเป็นช่วงที่ท้องไส้เกิดอาการผิดปกติหิวบ่อย นอกจากข้าวที่เป็นอาหารหลัก เราจะพยายามเน้นให้เด็กๆ ทานผลไ้

ปกติแล้วครอบครัวเราไปไหนมาไหนมักไปด้วยกันเกือบตลอด ยกเว้นเวลาที่อบีของเด็กๆ ต้องไปทำงาน
ติดต่อ หรือธุระจิปาถะ อาจมีบ้างที่เจ้าตัวโตอาสาไปเป็นผู้ช่วย(ป่วน?มั้ง)

อาทิตย์ก่อน เราไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่ของอบี ซึ่งปกติแล้วเด็กๆ รวมถึงผู้ใหญ่จะเรียก "โต๊ะนะฮฺ-กียาหฺ"
การไปเยี่ยมเยียนของเราในวันนั้นก็เป็นปกติ  ไม่มีอะไรพิเศษเหมือนบางครอบครัวที่ต้องตระเตรียมอาหาร ของฝากเยอะแยะ
เพราะสำหรับพวกเราการได้เจอะหน้าค่าตากันได้พูดคุยก็ถือว่าเป็นเรื่องสนุก และน่าจดจำแล้ว

เมื่อหัวค่ำ อุมมีอยู่กับคุณลูกๆสามคน อบีไม่อยู่ เป็นช่วงเวลาละหมาดมักริบพอดี คิดว่าจะไม่รอดเอาซะแล้ว อืม...ตะวักกุ้ลสุดๆ แต่พยายามอย่างดี คุณตัวเล็กงอแงๆ เพราะง่วงมาก วันนี้นอนไปรอบเดียวช่วงกลางวันถือว่านอนน้อยจริงๆ คุณพี่สาวเค้าก็ดูแลดีเชียว กลัวน้องเล่นโน่นนี่เกิดอันตราย เอาของเก็บ แต่น้องก็ชั่ง...เอาของเข้าปากอยู่เรื่อย โดยเฉพาะของเล็กๆ น้

...พี่น้องคิดว่าของเล่นที่วิเศษที่สุดที่เราสามารถหาให้ลูกๆได้คืออะไร???

หลังจากข้างๆ บ้านมีมัยยัต คำถามพวกนี้มักถูกถามขึ้นมาอยู่เสมอ ไม่ประจำ ไม่สม่ำเสมอ แต่พอมันผุดเข้าหัวสมองของเจ้าตัวเล็กทีไร ก็ถามซ้ำๆ อย่างทีเคยหรือไม่ก็ถามแหวกแนวออกไป (อุมมีไม่ไหวจำ) อันนี้แค่ตัวอย่าง บางตอน>>

เสียงใสๆ เจ้าเดิมเอ่ยขึ้้นว่า : "อุมมีๆ ถ้าเราเอาไม้ไปตีคนที่ตายแล้ว เค้าจะเจ็บไหมคะ?"

ราวกับว่าจะเป็นข่าวใหญ่โตสำหรับผู้หญิงทุกคนบนโลกนี้ เมื่อข่าวดีครั้งแรกคือการได้แต่งงาน และข่าวดีครั้งหลังคือกำลังจะมีทายาท มันไม่ใช่ภาระที่หนักอึ้งแต่อย่างใด แต่เป็นความสุขแม้จะเหน็ดเหนื่อยก็ตาม เพราะมันคืออมานะฮฺหนึ่งของประชาชาติ

"ทำไมเลือกโฮมสคูล(บ้านเรียน)?"ก่อนหน้านี้ (หนึ่งปีที่แล้ว) ก็หาข้อมูลเรื่องบ้านเรียนอยู่ แต่ก็ยังอู้ๆ ด้วยเพราะคิดว่าลูกยังเล็กและการแบ่งเวลาไม่ถูกในการทำเวบบ้านมุสลิมะฮฺและงานกลุ่มมุสลิมะฮฺทำให้กิจการของลูก (ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่) ถูกแซงคิวไว้ท้ายๆ